آنان از اين خشنود شدند كه رهسپار جهاد نشوند و با خانه‌نشينان باشند، و بر دل‌هايشان مهر نهاده شد، ازاين‌رو درك نمى‌كنند. (٨٧)
امّا پيامبر و كسانى كه ايمان آورده‌اند و با او هستند، با مال و جانشان جهاد كردند، و اينانند كه همه خوبى‌ها براى آنهاست و اينانند كه نيكبخت‌اند. (٨٨)
خداوند براى آنان بوستان‌هايى با درختانى انبوه آماده كرده است كه از زير آنها نهرها روان است و در آن جاودانه‌اند. اين است كاميابى بزرگ. (٨٩)
پس از اعلام جهاد، باديه‌نشينانى كه از حضور در ميدان جنگ معذور بودند آمدند تا به آنان اجازه جهاد داده شود، امّا آنان كه ادعاى ايمان مى‌كردند و به خدا و رسول او دروغ گفتند بر جاى نشستند. به زودى به كسانى از آنان كه كافر شدند عذابى دردناك خواهد رسيد. (٩٠)
بر ناتوانان و بيماران و تهيدستانى كه هزينه سفر جنگ را ندارند جهاد مقرّر نشده است تا بر اثر آن دچار رنج و سختى شوند ازاين‌رو سزاوار كيفر و نكوهش نيستند، به شرط آن‌كه براى خدا و پيامبرش خيرخواهى كنند و از خيانت به خدا و رسول بپرهيزند و كارها را بر ضدّ پيامبر و مؤمنان واژگونه نكنند. اينان از نيكوكارانند و هيچ راهى براى سرزنش نيكوكاران نيست، و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است. (٩١)
و نيز جهاد مقرّر نشده است بر كسانى كه وقتى نزد تو مى‌آيند تا مركبى به آنان بدهى و براى جهاد آماده‌شان كنى، مى‌گويى: من مركبى نمى‌يابم كه شما را به آن مجهّز كنم و آنان بازمى‌گردند در حالى‌كه ديدگانشان از اندوه اين‌كه چيزى نمى‌يابند كه در راه خدا هزينه كنند، اشكبار است. (٩٢)
راه سرزنش فقط بر روى كسانى گشوده است كه با اين‌كه توانگرند از تو اجازه ترك جهاد مى‌خواهند. آنان به اين خشنودند كه با خانه‌نشينان باشند، و خدا بر دل‌هايشان مهر نهاده است، از اين‌روست كه نمى‌دانند. (٩٣)