چه براى آنان از خدا آمرزش بخواهى يا آمرزش نخواهى يكسان است، اگر هفتاد بار هم برايشان آمرزش بخواهى هرگز خدا آنان را نمى‌آمرزد، اين از آن روى است كه آنان به خدا و رسول او كفر ورزيدند و از بندگى خدا خارج شدند، و خدا كسانى را كه از بندگى او خارج شوند به قرب خويش نمى‌رساند. (٨٠)
واپس نهاده‌شدگان از اين‌كه به خاطر مخالفت با رسول خدا بر جاى خود نشستند و رهسپار غزوه تبوك نشدند، شادمان شدند، و ناخشنود بودند از اين‌كه با مال و جانشان در راه خدا پيكار كنند و به ديگران نيز مى‌گفتند: شما هم در اين هواى گرم و سوزان به سوى جنگ نرويد. بگو: آتش دوزخ سوزان‌تر است اى كاش مى‌دانستند. (٨١)
پس بايد خنده و شادمانى آنان كم باشد و گريه و اندوهشان بسيار چرا كه شادمانى آنان تنها در اين دنياى زودگذر است و گريه و اندوهشان در سراى آخرت است كه آتشى جاودانه دارد. اين جزايى است در برابر كارهايى كه مى‌كردند. (٨٢)
پس اگر خداوند تو را از اين جنگ به سوى گروهى از اين منافقان بازگرداند، و آنان براى بسيج شدن از تو رخصت خواستند، به آنان بگو: از اين پس هرگز با من رهسپار نمى‌شويد و همراه من با هيچ دشمنى كارزار نمى‌كنيد، زيرا شما نخستين بار به بازنشستن از جهاد خشنود بوديد، پس اكنون هم با كسانى كه در خانه‌ها مانده‌اند (زنان، كودكان، بيماران) بنشينيد. (٨٣)
و هرگز بر احدى از آنان (منافقان) كه در گذشته است نماز مخوان و بر گورش به دعا نايست، زيرا آنان به خدا و رسول او كافر شدند و در حالى مردند كه از بندگى خدا خارج بودند. (٨٤)
مبادا فراوانى مال و فرزندانشان تو را مجذوب كند؛ جز اين نيست كه خدا مى‌خواهد به وسيله اينها در زندگى دنيا عذابشان كند و در حالى‌كه كافرند جانشان برآيد. (٨٥)
و چون سوره‌اى از قرآن نازل شود و در آن به مردم فرمان داده شود كه به خدا ايمان بياوريد و همراه پيامبرش جهاد كنيد، توانگرانشان از تو رخصت مى‌طلبند و مى‌گويند: ما را واگذار كه با نشستگان باشيم. (٨٦)