اى پيامبر، مبادا فراوانى اموال و فرزندان منافقان تو را مجذوب كند؛ جز اين نيست كه خدا مى‌خواهد به وسيله اينها در زندگى دنيا عذابشان كند و در حالى‌كه كافرند جانشان برآيد. (٥٥)
آنان به خدا سوگند مى‌خورند كه از شما مؤمنانند، در حالى كه ايمان ندارند و از شما نيستند، بلكه مردمى هستند كه مى‌ترسند و پريشان‌خاطرند. (٥٦)
اگر پناهگاه يا نهانگاه‌هايى يا راهى باريك براى گريز بجويند، [از شما] روى برتافته شتابان به سوى آن مى‌روند و هيچ چيز آنان را باز نمى‌گرداند. (٥٧)
برخى از اين منافقان كسانى‌اند كه [از روى خودخواهى‌] درباره تقسيم صدقات بر تو ايراد مى‌گيرند. پس اگر از صدقات به آنان داده شود راضى مى‌شوند، ناگهان به خشم مى‌آيند. (٥٨)
اى كاش آنچه را خدا به آنان داد و پيامبرش به آنان پرداخت با رضايت مى‌گرفتند و مى‌گفتند:
خدا ما را بس است، ما اميد آن داريم كه خدا از فضل خود به ما دهد و پيامبرش نيز به فرمان او به ما عطا كند، چرا كه ما به فضل خدا دل بسته‌ايم. (٥٩)
بر همه مسلمانان روا نيست كه از زكات واجب بهره‌مند شوند تا اگر به عدّه‌اى داده نشد شكايت كنند؛ زكات تنها به مستمندان و درماندگان و عاملان گمارده شده بر آن و مخالفانى كه با هدف گرايش به اسلام يا يارى دادن مسلمانان از آنان دلجويى مى‌شود اختصاص دارد، و نيز در راه آزادى بردگان و پرداخت وام كسانى كه از پرداخت آن ناتوانند و در راه خدا و [تأمين توشه و مركب‌] مسافرى كه در راه مانده است هزينه مى‌شود. اين موارد هشتگانه براى مصرف زكات از جانب خدا مقرّر شده و قابل تغيير نيست، و خدا دانا و كارهايش همه از روى حكمت است. (٦٠)
و برخى از منافقان كسانى‌اند كه پيامبر را آزار مى‌دهند و مى‌گويند: او گوش است و به آنچه به وى مى‌گويند گوش فرامى‌دهد. بگو: گوش فرادادن او به سخن شما و اين‌كه شما را راستگو مى‌داند براى شما بهتر است. آنچه را خدا مى‌گويد باور مى‌كند و آنچه را مؤمنان مى‌گويند، به سود آنان مى‌پذيرد و آنان را در سخنانشان دروغگو نمى‌شمرد و براى كسانى از شما مسلمانان كه حقيقتا ايمان آورده‌اند مايه رحمت است، و كسانى كه پيامبر خدا را آزار مى‌رسانند براى آنان عذابى دردناك خواهد بود. (٦١)