جز اين نيست كه تأخير انداختن ماه‌هاى حرام از زمان خودشان تغيير دادن حكم خداست و كفر است؛ مشركان كفرپيشه با اين كار بر كفر خويش مى‌افزايند و با اين كار نادرست ساير كافران نيز به گمراهى كشيده مى‌شوند.
كارشان بدين‌گونه است كه ماه حرام را يك سال حلال مى‌شمرند و حرمتش را براى ماه بعد قرار مى‌دهند و سال ديگر حرمت آن را بازمى‌گردانند و بدين‌طريق حرام و حلال را جابه‌جا مى‌كنند تا تعداد آنچه حرام مى‌شمرند با تعداد آنچه خدا حرام كرده است يكسان باشد، ازاين‌رو آنچه را خدا حرام كرده است حلال مى‌شمرند، هرچند تعداد آن را حفظ مى‌كنند. كارهاى ناروايشان براى آنان آراسته شده است و خداوند به كافران توفيق هدايت و دستيابى به سعادت را نخواهد داد. (٣٧)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، شما را چه سودى است كه وقتى به شما مى‌گويند در راه خدا براى جهاد حركت كنيد، كندى و سنگينى مى‌كنيد و به زمين مى‌چسبيد؟
آيا به زندگى دنيا بسنده كرده و آن را پسنديده و از زندگى آخرت چشم پوشيده‌ايد؟ پس بدانيد كه بهره زندگى دنيا در برابر آخرت جز بهره‌اى ناچيز نيست. (٣٨)
اگر براى جهاد حركت نكنيد، خداوند شما را به عذابى دردناك كيفر مى‌دهد و به جاى شما مردمى ديگر مى‌آورد كه فرمان جهاد را ناديده نمى‌انگارند و در آن سستى نمى‌ورزند، و اگر خدا شما را از ميان ببرد هيچ زيانى به او نمى‌رسانيد بلكه خود زيانكار خواهيد شد كه خداوند بر هركارى تواناست. (٣٩)
اگر پيامبر را يارى نكنيد او بى‌ياور نخواهد ماند، چنان كه پيش‌تر خدا او را يارى كرد، آن‌گاه كه كافران مكّه او را بيرون كردند (در صدد كشتنش برآمدند و او به ناچار از آن شهر بيرون رفت) و جز يك تن كسى همراهش نبود، زمانى كه آن دو در آن غار (غار ثور) بودند، وقتى كه به همراهش مى‌گفت: اندوه مدار و بدان كه قطعا خدا با ماست. آرى، در چنين موقعيتى خدا پيامبرش را يارى كرد و آرامشى از جانب خود بر او فروفرستاد و او را با سپاهيانى كه آنها را نمى‌ديديد نيرو بخشيد، و سخن كافران و تصميم آنان بر قتل پيامبر و برچيدن رسالت را پست‌ترين سخنان قرار داد و آن را بى‌نتيجه ساخت، و سخن خدا كه همانا يارى پيامبر و سيطره دين اوست، برتر و فايق بر سخن و تصميم كافران است و خداوند شكست‌ناپذير و كارهايش همه از روى حكمت است. (٤٠)