سپس خداوند بعد از واقعه حنين به هركس از كافران و مؤمنان خطاكار كه مى‌خواست روى كرد و به او توفيق توبه داد و توبه‌اش را پذيرفت و خدا راه توبه را براى همگان گشوده است، زيرا خدا آمرزنده و مهربان است. (٢٧)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، جز اين نيست كه مشركان پليدند، از اين رو نبايد پس از پايان امسال (سال نهم هجرت) به مسجد الحرام نزديك شوند. و اگر مى‌ترسيد كه با اجراى اين حكم دادوستدتان كساد شود و فقر به شما روى آورد، به زودى خدا، اگر بخواهد، از فضل خويش شما را توانگر مى‌كند. به يقين، خداوند دانا و كارهايش همه از روى حكمت است. (٢٨)
با كسانى كه به آنان كتاب آسمانى داده شده است (يهوديان، مسيحيان، مجوسيان و صابئى‌ها) ولى به خدا و روز قيامت آن‌گونه كه بايد ايمان ندارند و آنچه را خدا حرام كرده و پيامبرش محمّد تحريم نموده است حرام نمى‌دانند و دين حقّ را آيين خود نمى‌گيرند بجنگيد تا با خضوع در برابر حكومت شما به قانون جزيه تن دردهند و آن را به دست خود به شما بپردازند. (٢٩)
يهوديان گفتند: عزير پسر خداست. و نصارا گفتند: مسيح پسر خداست. اين سخن آنان است كه بر زبان مى‌آورند؛ سخنى است بى‌پايه و عارى از حقيقت كه به سخن آن كافران بت‌پرستى مى‌ماند كه پيش از ايشان بودند. خدا آنان را بكشد! تا كى از حق بازداشته و به سوى باطل كشانده مى‌شوند. (٣٠)
يهوديان و مسيحيان از آن‌روى كه بى‌هيچ قيدوشرطى از عالمان و راهبان خود اطاعت كردند، آنها را به منزله پروردگار و معبود خويش شمردند و براى خدا ربوبيتى قائل نشدند. علاوه‌براين، نصارا، مسيح، پسر مريم را نيز پروردگار خود گرفتند در حالى‌كه آنان مأمور نبودند مگر اين‌كه يك خدا را كه جز او معبودى درخور پرستش نيست عبادت كنند. او منزّه است از اين‌كه به او شرك ورزند. (٣١)