به ياد آوريد هنگامى را كه خود را در برابر مشركان ناتوان ديديد و از پروردگارتان يارى خواستيد و او بى‌درنگ شما را اجابت كرد كه من شما را با هزار فرشته از فرشتگان كه فرشتگانى ديگر را به دنبال مى‌آورند يارى مى‌رسانم. (٩)
و خداوند فرشتگان را براى كشتن كافران نفرستاد بلكه آنها را فرستاد تا براى شما بشارتى باشد و تا دل‌هايتان به امداد الهى آرامش يابد، پس بدانيد كه پيروزى جز از جانب خدا نيست.
به يقين، خدا شكست‌ناپذير و حكيم است. (١٠)
هنگامى شما را يارى داد و دل‌هايتان را آرامش بخشيد كه خوابى سبك در اثر امنيتى كه از جانب او بود بر شما پوشانيد و از آسمان آبى بر شما فروفرستاد تا شما را بدان پاك گرداند و وسوسه‌هاى پليد شيطان را بدين‌وسيله از شما بزدايد، و تا دل‌هايتان را محكم كند و در نبرد گام‌هاى شما را به آن استوار سازد. (١١)
آن‌گاه كه پروردگارت به فرشتگان وحى كرد كه من با شما هستم، پس كسانى را كه ايمان آورده‌اند ثابت‌قدم داريد؛ به زودى در دل كسانى كه كافر شده‌اند بيم خواهم افكند، و به مؤمنان گفتيم فراز گردن آنان را بزنيد و همه سرپنجه‌هايشان را قطع كنيد. (١٢)
آن كيفر براى آنان بدان‌سبب بود كه با خدا و رسولش به مخالفت برخاستند، و هركس با خدا و رسول او مخالفت كند و بر آن اصرار ورزد، كيفرى سخت خواهد ديد، زيرا خداوند سخت‌كيفر است. (١٣)
اى كافران، اين كيفر دنياى شماست، آن را بچشيد و بدانيد كه در آخرت براى كافران عذاب آتش خواهد بود. (١٤)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هنگامى كه با كافران روبه‌رو مى‌شويد در حالى‌كه دسته‌جمعى براى جنگ به سويشان رفته‌ايد به آنان پشت نكنيد و نگريزيد. (١٥)
و هركس در آن هنگام پشت به آنان كند و بگريزد، با خشمى از خدا بازگشته و جايگاهش دوزخ است و آن بد بازگشتگاهى است؛ مگر اين‌كه گريز و روى‌گردانى‌اش براى جنگ در ناحيه ديگر باشد، يا بخواهد به گروهى از رزمندگان بپيوندد و در كنار آنان با دشمن بجنگد. (١٦)