و خدا به آنان مى‌گويد: در ميان امّت‌هايى از جنّ و انس كه پيش از شما درگذشتند، به آتش دوزخ درآييد. هرگاه گروهى به آن‌جا وارد شوند، هم‌مسلكان خود را لعنت كنند، تا آن‌گاه كه همگى در آن‌جا به هم رسند، به مشاجره پردازند و پسينيانشان (پيروان) درباره پيشينيانشان (پيشوايان) گويند: پروردگارا، اينان خود گمراه بودند و ما را نيز به گمراهى افكندند؛ پس عذابى دوچندان از آتش به آنان ده. خدا مى‌گويد:
براى هردو گروه دوچندان است؛ شما نيز گمراه بوديد و آنان را در گمراه‌گرى پشتيبانى كرديد، ولى درنمى‌يابيد كه هردو گروه به عذابى دوچندان گرفتاريد. (٣٨)
و پيشينيانشان به پسينيانشان مى‌گويند: شما هيچ برترى بر ما نداريد تا درخور عذابى سبك‌تر باشيد؛ پس به گناهانى كه فراهم آورده‌ايد عذاب آتش را بچشيد. (٣٩)
آرى، كسانى كه آيات ما را دروغ انگاشتند و از روى تكبر از پذيرفتن آنها خوددارى كردند، درهاى آسمان به روى آنان گشوده نمى‌شود و به بهشت درنمى‌آيند تا اين‌كه شتر به سوراخ سوزن فروشود، و ما گنهكاران را اين‌گونه سزا مى‌دهيم. (٤٠)
براى آنان از دوزخ بسترى و از فرازشان پوشش‌هايى از عذاب خواهد بود، و ما ستمكاران را اين‌گونه سزا مى‌دهيم. (٤١)
و كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند- ما هيچ فردى را جز به اندازه توانش تكليف نمى‌كنيم- اينان اهل بهشت‌اند و در آن جاويدانند. (٤٢)
و هركينه و دشمنى را از دل‌هايشان برمى‌كنيم. آنان در قصرهايى بلندمرتبه و باشكوه كه از زيرشان نهرها روان است خواهند بود و مى‌گويند: ستايش از آن خداست كه ما را به اين موهبت راه نمود، و اگر خدا ما را راه ننموده بود ما چنان نبوديم كه راه يابيم؛ به راستى فرستادگان پروردگارمان حق را آوردند. و بهشتيان را ندا دهند كه اين همان بهشتى است كه آن را به سزاى كارهايى كه انجام مى‌داديد ميراث شما ساخته‌اند. (٤٣)