از آنان بپرس گواهى چه چيزى از همه برتر و در اثبات حقيقت رساتر است؟ بگو: گواهى خدا از همه برتر است، و او ميان من و شما به حقانيت من گواهى داده است، و بگو: اين قرآن به من وحى شده است تا به وسيله آن شما و كسانى را كه قرآن به آنان مى‌رسد هشدار دهم. آيا واقعا شما گواهى مى‌دهيد كه با خدا معبودان ديگرى است كه با او شريك هستند؟ بگو: من گواهى نمى‌دهم.
بگو: جز اين نيست كه او معبودى يگانه است و من از آنچه شريك او مى‌پنداريد دورى مى‌گزينم. (١٩)
كسانى كه به آنان كتاب آسمانى داده‌ايم (يهوديان و مسيحيان)، پيامبر را با نشانه‌هاى ثبت‌شده در آن كتاب‌ها مى‌شناسند همان‌گونه كه پسران خود را مى‌شناسند، ولى كسانى كه با كتمان حق خود را باخته و زيانكار ساخته‌اند ايمان نخواهند آورد. (٢٠)
و كيست ستمكارتر از كسى كه بر خدا دروغ بسته يا آيات او را دروغ انگاشته است؟ حقيقت اين است كه ستمكاران سعادتمند نمى‌شوند. (٢١)
و روزى را ياد كن كه آنان را روانه مى‌كنيم و يكجا گرد مى‌آوريم، سپس به كسانى كه براى خدا شريكانى پنداشته‌اند مى‌گوييم: شريكانتان كه آنها را شريك خدا مى‌پنداشتيد كجايند؟ (٢٢)
آن‌گاه پاسخشان جز اين نيست كه مى‌گويند: به خدا، پروردگارمان سوگند كه ما مشرك نبوديم. (٢٣)
بنگر كه چگونه بر خود دروغ مى‌بندند. آن روز اوصافى كه براى خدايانشان بافته بودند از دستشان مى‌رود.
(ناراستى‌اش براى آنان آشكار مى‌شود) (٢٤)
و از ميان آنان كسانى هستند كه به تو گوش فرامى‌دهند ولى ما بر دل‌هايشان پرده‌هايى افكنده‌ايم تا آن را درنيابند، و در گوش‌هايشان سنگينى قرار داده‌ايم. و اگر هرنشانه‌اى را ببينند آن را باور نمى‌كنند، تا آنجا كه چون نزد تو آيند با تو مجادله مى‌كنند. كسانى كه كافر شده‌اند مى‌گويند: اين (قرآن) چيزى جز افسانه‌هايى كه مردم نخستين بافته‌اند نيست. (٢٥)
آنان مردم را از پيروى قرآن بازمى‌دارند و خود نيز از آن دورى مى‌كنند با اين پندار كه آيين الهى را به تباهى مى‌كشند، در حالى‌كه جز خويشتن را تباه نمى‌سازند و اين را نمى‌فهمند. (٢٦)
اى كاش مى‌ديدى زمانى را كه آنان بر آتش نگاه داشته مى‌شوند، پس مى‌گويند: اى كاش به دنيا بازگردانده مى‌شديم كه در آن صورت نشانه‌هاى پروردگارمان را دروغ نمى‌شمرديم و از مؤمنان مى‌گشتيم. (٢٧)