و چون به آنان گفته شود: به سوى آنچه خدا فروفرستاده و به سوى پيامبر بياييد، مى‌گويند:
آنچه پدرانمان را بر آن يافته‌ايم ما را بس است. آيا در هرحال از راه و رسم پدرانشان پيروى مى‌كنند، هرچند پدرانشان خود چيزى نمى‌دانستند و از سوى كسى نيز هدايت نشده بودند؟ (١٠٤)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، مراقب خويشتن باشيد، مبادا پس از آن‌كه راه يافته‌ايد كسانى كه گمراه شده‌اند به شما زيانى برسانند (گمراهتان كنند).
بازگشت شما و آنان همگى به سوى خداست، آن‌گاه شما و آنان را از حقيقت فرجام آنچه مى‌كرديد آگاه خواهد ساخت. (١٠٥)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، چون نشانه‌هاى مرگ يكى از شما فرارسيد، هنگام وصيت بايد دو تن از مردان عادل همكيشتان ميان شما گواه باشند؛ و اگر در سفر بوديد و مصيبت مرگ به سراغتان آمد و دو شاهد مسلمان نيافتيد بايد دو تن از غير همكيشانتان وصيت شما را گواه باشند. پس اگر در صحّت آنچه وصى اظهار مى‌دارد ترديد كرديد، گواهان را پس از نماز [تا برپايى محكمه‌] نگاه داريد كه به خدا سوگند ياد كنند كه ما گواهى خود را به هيچ بهايى نمى‌فروشيم (آنچه را شاهد بوده‌ايم به سود كسى تغيير نمى‌دهيم) هرچند خويشاوند باشد، و شهادتى را كه خدا بر عهده ما نهاده است كتمان نمى‌كنيم، زيرا در آن صورت از گناهكاران خواهيم بود. (١٠٦)
پس اگر فاش شد كه گواهان با گواهى دروغ خود مرتكب گناه شده‌اند، دو تن از كسانى كه آن دو گواه اصلى بر آنان جفا كردند، به جاى آن دو قرار گيرند و به خدا سوگند ياد كنند كه گواهى ما از گواهى آن دو درست‌تر است و ما با گواهى خود بر ضد آنان، در حقشان تعدى نكرده‌ايم، چرا كه در آن صورت از ستمكاران خواهيم بود. (١٠٧)
اين بهترين روش است كه شاهدان شهادت را آن‌گونه كه بايسته است ادا كنند يا بترسند از اين‌كه پس از سوگندهايشان كه بى‌اعتبار تلقى شده است سوگندها به ديگران واگذار شود. و از خدا پروا كنيد و گوش فرادهيد. و خدا مردم فسق‌پيشه را هدايت نمى‌كند. (١٠٨)