اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، جز اين نيست كه شراب و قمار و سنگ‌هاى نصب‌شده براى قربانى‌ها كه بدانها تبرك مى‌جويند، و تيرهاى قمار كه گوشت دام‌ها را با آنها تقسيم مى‌كنند، همه پليدى‌هايى هستند كه گرايش به آنها برخاسته از وسوسه‌هاى شيطان است؛ پس از آنها بپرهيزيد، باشد كه نيكبخت شويد. (٩٠)
شيطان چيزى جز اين نمى‌خواهد كه به وسيله شراب و قمار ميان شما دشمنى و نفرت بيفكند و شما را از ياد خدا و از نماز بازدارد. اينك آيا از اين كارها باز مى‌ايستيد؟ (٩١)
و خدا را اطاعت كنيد و از پيامبر فرمان بريد و از پليدى‌ها برحذر باشيد. پس اگر روى برتافتيد بدانيد كه بر عهده فرستاده ما جز ابلاغ آشكار پيام تكليفى نيست. (٩٢)
بر كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، در مورد حرام‌هاى ياد شده- چنانچه پيش از آگاهى به حكمشان آنها را خورده‌اند- گناهى نيست، بدين‌شرط كه تقوا پيشه كرده و به خدا و رسولش ايمانى راستين داشته و كارهاى شايسته انجام داده باشند؛ سپس به مرحله‌اى ديگر از تقوا رسيده و به تمام احكام الهى ايمان آورده باشند و باز هم تقواپيشه بوده و اعمالشان را نيكو انجام داده باشند، كه خداوند كسانى را كه اعمالشان را به صورتى نيكو انجام مى‌دهند دوست مى‌دارد. (٩٣)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، خداوند شما را به برخى شكارها كه دست‌ها و نيزه‌هايتان به آن مى‌رسد مى‌آزمايد، تا معلوم دارد چه كسى از او به سبب كيفرش كه از ديده‌ها نهان است مى‌ترسد. پس هركس بعد از پيش آمدن اين آزمون تجاوز كند (به شكار بپردازد) عذابى دردناك خواهد داشت. (٩٤)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، شكار را در حالى‌كه محرميد مكشيد؛ و هركس از شما از روى عمد آن را بكشد جزايى بر عهده اوست. آن جزا كه از ميان دام‌ها (شتر، گاو و گوسفند) است بايد با شكارى كه كشته است همانند باشد، و به همانندى اين دو با يكديگر، دو مرد عادل از خودتان حكم مى‌كنند، و آن دام قربانيى است كه بايد به كعبه رسد؛ يا بايد كفّاره‌اى بدهد كه آن خوراك درماندگان است يا معادل آن روزه گرفتن است، تا سزاى كارش را بچشد. خدا از آنچه پيش از بيان اين حكم روى داده درگذشته و كفّاره‌اى براى آن مقرّر نكرده است. و هركس از اين پس شكارى را بكشد و اين كار را تكرار كند خدا از او انتقام مى‌گيرد، كه خدا مقتدرى شكست‌ناپذير و صاحب انتقام است. (٩٥)