آرى، آنان به قرآن ايمان مى‌آورند، زيرا ما آن را به تو وحى كرده‌ايم، همان‌گونه كه به نوح و پيامبران بعد از او وحى كرديم و همان‌گونه كه به ابراهيم، اسماعيل، اسحاق، يعقوب، اسباط (پيامبرانى از نسل يعقوب)، عيسى، ايوب، يونس، هارون و سليمان وحى فرستاديم و به داود كتاب آسمانى داديم. (١٦٣)
و پيامبرانى كه سرگذشتشان را پيش‌تر براى تو خوانده‌ايم و پيامبرانى كه داستانشان را براى تو حكايت نكرده‌ايم، و خدا با موسى سخن گفت سخن گفتنى. (١٦٤)
پيامبرانى كه مردم را به پاداش الهى بشارت دادند و از كيفر او بيم دادند، خداوند آنان را براى اتمام حجت گسيل داشت تا پس از رسالت پيامبران براى مردم در برابر خدا حجتى نباشد كه ما حقيقت را درنيافتيم. و خدا شكست‌ناپذير و كارهايش همه از روى حكمت است و كسى نمى‌تواند در احتجاج، بر او چيره شود. (١٦٥)
دليل حقانيت قرآن تنها همگونى رسالت تو با رسالت ديگر پيامبران نيست، بلكه خداوند خود در مورد آنچه به سوى تو فروفرستاده گواه است. او گواهى مى‌دهد كه آن را با علم خود به سوى تو نازل كرده است، و فرشتگان نيز كه حامل وحى‌اند به راستى و درستى آن گواهى مى‌دهند، و كافى است كه خدا بر اين گواه باشد. (١٦٦)
بى‌ترديد، كسانى كه كفر ورزيده و با رويگردانى از قرآن از راه خدا روى برتافته‌اند، به بيراهه‌اى رفته‌اند كه با حق فاصله‌اى دور و دراز دارد. (١٦٧)
كسانى كه كافر شده و با انكار قرآن بر خود ستم كرده‌اند نشايد كه خدا آنان را بيامرزد و نشايد كه آنان را به راهى هدايت كند، (١٦٨)
مگر به راه دوزخ كه براى هميشه در آن ماندگارند، و آن بر خدا آسان است. (١٦٩)
اى مردم، اين پيامبر براى شما از جانب پروردگارتان چيزى را آورده است كه سراسر حق است، پس به او ايمان بياوريد كه اين براى شما بهتر است. و اگر كافر شويد، از حاكميت و مالكيت خدا چيزى نكاسته‌ايد، زيرا آنچه در آسمان‌ها و زمين است از آن اوست، و خدا دانا و حكيم است. (١٧٠)