منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ٤١٠ - الترجمة

قوله‌ (و سأفي بالّذي و أيت على نفسي) من التضحية في سبيل الحقّ و طلب الشهادة في المناضلة مع أعداء الحقّ، و يؤيّد ذلك قوله‌ (و إنّي لأعبد أن يقول قائل بباطل و أن أفسد أمرا قد أصلحه اللّه).

الترجمة

از نامه‌اى كه آن حضرت بأبي موسى أشعري نگاشته در پاسخ نامه او در باره حكمين، سعيد بن يحيى اموي آنرا در كتاب مغازى آورده:

براستى كه بسيارى مردم از بسيارى بهره‌وريهاى خود روگردان شده‌اند و دل بدنيا داده و از هواى نفس سخن گويند، من در اين ميان بمقام شگفت آورى فرو افتاده‌ام كه مردمى خودپسند در آن گرد آمده‌اند، من مى‌خواهم ريشى كه در دل دارند و مى‌ترسم خونى بسته شود «و آنها را بكشد» درمان كنم، و بدانكه مردى نيست كه بر امّت محمّد ٦ رؤوف‌تر و بر اتّفاق و الفت آنان از من حريصتر باشد و من در اين باره پاداش خوب مى‌جويم و سرانجام نيك.

و بدانچه با خويش تعهّد كرده‌ام وفادارم و گر چه تو از شايستگى كه با آن از من جدا شدى ديگر گون گردى و بى‌وفائى را پيشه سازى، چه براستى بدبخت آن كس است كه از بهره‌ورى از عقلى كه باو داده شده محروم ماند و از تجربه‌اى كه اندوخته سود نبرد و آنرا بكار نبندد.

و براستى كه من گريزانم از اين كه گوينده‌اى بيهوده و ناروا گويد و از اين كه تباه سازم امرى را كه خداوند بهبود ساخته و بصلاح آورده، آنچه را ندانى و انه و پيرامونش مگرد و از روى دانش و يقين كار كن، زيرا مردمان بدگفتارهاى بد و ناروا از هر سو بجانب تو مى‌پرانند «و تو را منحرف مى‌سازند».