منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ٢١٣ - الترجمة

و التسلّط عليهم بحسن الخلق و بسط الجود.

فهذه صفات شخصية إذا اجتمعت في فرد تؤهلها للامرة و توجب الاعتماد عليه في إعطاء الولاية على الجند.

ثمّ أشار في آخر هذا الفصل إلى أنّ أفضل رؤساء الجند و امراء الجيوش‌ من‌ يواسيهم‌ في المعونة و يوفّر عليهم فيما يجده من المئونة و لا يقتصر على خصوص رواتبهم المقرّرة المحدودة بحيث يغنيهم لما يحتاجون إليه من مئونة أنفسهم و مئونة أهلهم المتخلّفين‌ ورائهم‌ ينتظرون عونهم في كلّ حين‌ فيكون‌ حينئذ همّهم همّا واحدا في جهاد العدوّ و الدّفاع عن حوزة الإسلام.

الترجمة

آن كس را از لشكريان خود بر قشون فرمانده كن كه داراى خصائل زير باشد:

١- در پيش خود از همه نسبت بخدا و رسول خدا ٦ و نسبت به امام و رهبر تو با اخلاص‌تر و خيرخواه‌تر باشد.

٢- از همه پاكدامن‌تر و پارساتر باشد.

٣- از همه در حلم و بردبارى بيشتر باشد و از كسانى باشد كه خشم او را فرا نگيرد و بزودى از جاى خود بدر نرود.

٤- عذر پذير باشد.

٥- نسبت به بينوايان و ضعفاء رؤوف و مهربان باشد.

٦- نسبت به افراد نيرومند و با نفوذ تأثير ناپذير و خوددار باشد.

٧- از كسانى باشد كه سختى و دشوارى كارها او را از جاى بدر نبرد و از خود بيخود و بيچاره نسازد و ناتوانى و سستى او را زمين گير نگرداند.

سپس خود را بمردمان خانواده‌دار و آبرومند و منسوبان بخانواده‌هاى خوش سابقه و خوب نزديك كن و فرماندهان خود را از ميان آنها انتخاب كن.