منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ٧٩ - الحديث الرابع

يك زنى آمد به پيش مرتضى‌

گفت شد بر ناودان طفلى مرا

گرش مى‌خوانم نمى‌آيد بدست‌

ور هلم ترسم كه او افتد به پست‌

نيست عاقل تا كه دريابد چو ما

گر بگويم كز خطر پيش من آ

هم اشارت را نمى‌داند بدست‌

ور بداند نشنود اين هم بد است‌

بس نمودم شير پستان را بدو

او همى گرداند از من چشم و رو

از براى حق شماييد اى مهان‌

دستگير اين جهان و آن جهان‌

زود درمان كن كه مى‌لرزد دلم‌

كه بدرد از ميوه دل بگسلم‌

گفت طفلى را برآور هم ببام‌

تا به بيند جنس خود را آن غلام‌

سوى جنس آيد سبك زان ناودان‌

جنس بر جنس است عاشق جاودان‌

زن چنان كرد و چو ديد آن طفل او

جنس خود خوش خوش بدو آورد رو

سوى بام آمد ز متن ناودان‌

جاذب هر جنس را همجنس دان‌

غژغژان آمد بسوى طفل طفل‌

وارهيد از اوفتادن سوى سفل‌

زان شدستند از بشر پيغمبران‌

تا بجنسيّت رهند از ناودان‌

پس بشر فرمود خود را مثلكم‌

تا بجنس آيند و كم گردند گم‌

ز ان كه جنسيت بغايت جاذبست‌

جاذبش جنس است هر جا طالبست‌