منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ٢٩٤ - «فذلكة البحث»

من تو را اندر دو عالم رافعم‌

طاغيان را از حديثت دافعم‌

كس نتاند بيش و كم كردن در او

تو به از من حافظى ديگر مجو

رونقت را روز روز افزون كنم‌

نام تو بر زرّ و بر نقره زنم‌

منبر و محراب سازم بهر تو

در محبّت قهر من شد قهر تو

نام تو از ترس پنهان مى‌برند

چون نماز آرند پنهان بگذرند[١] خفيه مى‌گويند نامت را كنون‌

خفيه هم بانگ نماز اى ذو فنون‌

از هراس و ترس كفار لعين‌

دينت پنهان مى‌شود زير زمين‌

من مناره بر كنم آفاق را

كور گردانم دو چشم عاق را

چاكرانت شهرها گيرنده و جاه‌

دين تو گيرد ز ماهى تا بماه‌

تا قيامت باقيش داريم ما

تو مترس از نسخ دين اى مصطفى‌

اى رسول ما تو جادو نيستى‌

صادقى هم خرقه موسيستى‌

هست قرآن مر تو را هم چون عصا

كفرها را در كشد چون اژدها

گر جهان فرعون گيرد شرق و غرب‌

سرنگون آيد خدا را گاه حرب‌

تو اگر در زير خاكى خفته‌اى‌

چون عصايش دان تو آنچه گفته‌اى‌

گر چه باشى خفته تو در زير خاك‌

چون عصا آگه بود آن گفت پاك‌

قاصدان را بر عصايت دست نى‌

تو بخسب اى شه مبارك خفتنى‌

تن بخفته نور جان در آسمان‌

بهر پيكار تو زه كرده كمان‌

فلسفىّ و آنچه پوزش ميكند

قوس نورت تير دوزش ميكند

چون كه چوپان خفت گرگ ايمن شود

چون كه خفت آن جهد او ساكن شود

ليك حيوانى كه چوپانش خدا است‌

گرگ را آنجا اميدوره كجا است‌