١. قرآن در آيات و سوره‌هاى خود داراى اوصاف ويژه‌اى است كه براساس آن از نخستين روز نزول، تحدّى نموده است و امروزه پس از گذشت قرن‌ها مى‌بينيم كه تمام اين ويژگى‌ها نظير اعجاز، عدم اختلاف، هدايت، نور بودن، ذكر بودن، هيمنه داشتن و امثال آن در قرآن محفوظ مانده است و اگر در قرآن تحريف واقع شده بود حداقل بعضى از اين ويژگى‌ها از بين مى‌رفت.

٢. روايات عرضه اخبار بر قرآن و رجوع به قرآن در پيشامدهاى پيچيده و نيز حديث ثقلين و امثال آن از جمله دلايل عدم تحريف است.

٣. دلايلى كه يكى از مدعيان تحريف به آنها استناد كرده است همگى مخدوش بوده، از اثبات مدعا قاصر است.

٤. ايشان تاريخ جمع قرآن در عهد ابو بكر را مشروحا آورده است.

٥. همچنين جمع قرآن و يك‌دست شدن آنرا در دوره عثمان ذكر كرده است.

٦. از تاريخ تأليف قرآن در مرحله اول و دوم نتيجه مى‌گيرد اين تاريخ قطعى مى‌سازد كه آنان آيه‌ها و سوره‌هايى را كه در دوره حيات پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كامل شده بود بين الدفّتين جمع‌آورى كردند؛ بى‌آنكه دستى در متن قرآن يا كاستى آن در كار افتد و همان كتاب تا به امروز به سلامت باقى‌مانده است.

٧. تمسك بعضى از اصوليان عامه به مسأله انساء (فراموش كردن) براى توجيه ضايع شدن بخشى از آيات قرآن پس از وفات پيامبر صلّى اللّه عليه و آله، از نظر مرحوم علامه سست و بى‌اساس است.[١]

٢١. ديدگاه امام خمينى قدّس سرّه.[٢] استادمان در اين زمينه مى‌گويد: «اگر كسى به عنايت و توجه مسلمانان به جمع قرآن و حفظ و ضبط آن از نظر قرائت و كتابت آگاهى يابد به خوبى درخواهد يافت كه پندار تحريف بى‌اساس است و اخبارى كه بر حسب استناد قائلان به تحريف در اين زمينه وارد شده، يا ضعيف است و

[١] . الميزان في تفسير القرآن، ج ١٢، ص ١٣٧- ١٠٦.

[٢] . امام كه خدايش رحمت كند، پيش از آنكه اين كتاب به چاپ سپرده شود در سن نزديك به نود سالگى( ١٤٠٩- ١٣٢٠) به تاريخ ١٤/ ٣/ ٦٨ ش. به ملأ اعلى پيوست. رحلت جان‌گداز ايشان دل‌ها را غمين و سينه‌ها را پردرد ساخت. خدايش بر درجات چنين پيشوايى بيفزايد، و پرچم رهبرى داهيانه‌اش كه راه عزت و سرافرازى را به امت اسلامى نمود، در گذر زمان هماره اهتزاز باد.