همچنين آيه‌ «بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ؛[١] بلكه حق را بر باطل فرو مى‌افكنيم، پس آنرا درهم مى‌شكند، و به ناگاه آن نابود مى‌گردد». خداوند به لطف پنهان خود تمام دام‌هاى لشكريان ابليس را برچيده، كوشش ايشان را تباه مى‌سازد؛ آنگاه پايه‌هاى شريعت خود را مستحكم مى‌سازد. اين، تأمينى است فراگير كه ثبات دين و استمرار تأثير شرايع آسمانى در زمين را تضمين مى‌نمايد.

نيز آيه‌ «لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ، إِنَّ عَلَيْنا جَمْعَهُ وَ قُرْآنَهُ، فَإِذا قَرَأْناهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ، ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا بَيانَهُ؛[٢] زبانت را [در هنگام وحى‌] زود به حركت در نياور تا در خواندن [قرآن‌] شتابزدگى به خرج دهى. در حقيقت گردآوردن و خواندن آن بر [عهده‌] ماست. پس چون آنرا برخوانديم [همانگونه‌] خواندن آنرا دنبال كن. سپس توضيح آن [نيز] بر عهده ماست». عادت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله چنين بود كه هرگاه قرآن بر ايشان نازل مى‌شد به دليل اشتياق وافر به ضبط و حفظ وحى و ترس از فراموشى يا زوال قبل از اينكه باقى آيه يا سوره- كه در پى هم وحى مى‌شد- به پايان رسد، در قرائت آن تعجيل مى‌ورزيد. آيات فوق ايشان را از چنين شتابى بازداشت و نگهدارى و تبيين قرآن را ضمانت كرد.

همچنين آيه‌ «سَنُقْرِئُكَ فَلا تَنْسى‌. إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ وَ ما يَخْفى‌؛[٣] ما به زودى [آيات خود را به وسيله سروش غيبى‌] بر تو خواهيم خواند، تا فراموش نكنى. جز آنكه خدا خواهد. كه او آنچه آشكار و آنچه را كه نهان است مى‌داند». فّراء از برخى افراد نقل كرده است كه احتمال دارد ضمير در اين گفته خداوند «إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ» به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله باز گردد؛ زيرا مرجع ضمير در اين صورت، به قرينه حاليه معلوم است؛ بنابراين احتمال معناى آيه چنين مى‌شود: ما از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله محافظت خواهيم نمود.

نظير آيه‌ «وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ؛ و خداوند تو را از [استهزاى‌] مردم حفظ مى‌كند».

چنانكه احتمال دارد مرجع ضمير، قرآن باشد؛ زيرا قبلا از قرآن به «ذكر» ياد شده‌

[١] . انبياء ٢١: ١٨.

[٢] . قيامت ٧٥: ١٩- ١٦.

[٣] . اعلى ٨٧: ٧- ٦.