٤. در سوره منافقين آيه ١٠؛ آيه شريفه: «وَ أَنْفِقُوا مِنْ ما رَزَقْناكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْ لا أَخَّرْتَنِي إِلى‌ أَجَلٍ قَرِيبٍ فَأَصَّدَّقَ وَ أَكُنْ مِنَ الصَّالِحِينَ».[٢]

قرّاء سبعه- غير از ابو عمرو- آيه را با جزم أكن خوانده‌اند چون بر محلّ فاء عطف شده است و محلّ آن به دليل جواب تمنى جزم است و معناى آن چنين است: اگر مرا مهلت دهى ايمان خواهم آورد و صالح خواهم گرديد.

ابو عمرو آن را به نصب قرائت كرده است (اكون)؛ چون بر لفظ (فأصّدّق) كه به اضمار أن منصوب است عطف شده است.

همچنين مكى بن ابو طالب و زمخشرى و ديگر بزرگان ادب و تفسير چنين ديدگاه‌هايى داشته‌اند. كتب نحو نيز گواهى مى‌دهد كه هرگاه بر واژه يا عبارت معطوف بر جواب تمنى، فاء داخل شود، جزم و نصب آن جايز و صحيح است.

بنابراين، جايى براى گفته بعضى بى‌مايگان كه وجود خطا در اين آيه و نظاير آن را به بزرگان امت نسبت داده‌اند نمى‌ماند و چنين مواردى منطبق بر شيوه‌هاى ادبيات اصيل عربى است.

٢٥. سوره ساختگى ولايت‌

يكى از بافته‌هاى عاميانه، سوره‌اى ساختگى است كه صاحب كتاب دبستان المذاهب به نام تشيع، به افراد ناشناسى نسبت داده و مدعى شده است كه ايشان قايل به تحريف‌اند. او مى‌گويد: برخى از آنان مى‌گويند: عثمان مصاحف را سوزاند و سوره‌هايى كه درباره فضيلت اهل بيت بود حذف نمود؛ از جمله اين سوره است:

«يا أيّها الذين آمنوا آمنوا بالنورين. أنزلناهما يتلوان عليكم آياتى و يحذّرانكم عذاب يوم عظيم. نوران بعضهما من بعض و أنا السميع العليم. إنّ الذين يوفون بعهد

[١] . ر. ك: امالى مرتضى، ج ١، ص ٢٠٦- ٢٠٥. يعنى: دشمنان خدا كه دروغ و بيهوده بسيار گفتند مرا شراب نوشانيدند و اطراف مرا فراگرفتند. شاهد مدّعا،« عداة اللّه» است كه بنابر تقدير« أذمّ» منصوب شده است.

[٢] .« و از آنچه روزى شما گردانيده‌ايم، انفاق كنيد؛ پيش از آنكه يكى از شما را مرگ فرا رسد و بگويد: پروردگارا، چرا تا مدتى بيشتر[ اجل‌] مرا به تأخير نينداختى تا صدقه دهم و از نيكوكاران باشم؟».