در شگفتيم، چگونه محدث نورى دريافته كه تمام آنچه در كلام امام عليه السّلام آمده است اجزايى از نص قرآن بوده كه ساقط شده است؛ با آنكه به وضوح پيداست كه سخنان امام، از باب تفسير و توضيح بوده است، نه چيز ديگر.

دسته ششم؛ رواياتى كه درباره خيمه و خرگاههايى كه در زمان ظهور حضرت حجت عليه السّلام در پشت كوفه زده مى‌شود وارد شده و بيان مى‌كند كه قرائت قرآن مطابق با نسخه على عليه السّلام به مردم تعليم داده مى‌شود و فراگيرى قرآن در آن روز بر كسانى كه امروز آن را حفظ كرده‌اند دشوار مى‌نمايد؛ چون مخالف ترتيب فعلى قرآن است.

همدستان محدث نورى مى‌كوشند با استناد به اين روايات اثبات كنند مصحف آن حضرت علاوه بر ترتيب، از جهات ديگر هم با قرائت فعلى متفاوت است؛ ولى اين روايات- چنانكه توضيح خواهيم داد- برخلاف مقصود ايشان دلالت بيشترى دارد:

١. شيخ مفيد از طريق جابر جعفى از امام باقر عليه السّلام روايت كرده كه: «هرگاه قائم آل محمد صلّى اللّه عليه و آله قيام كند خيمه‌هايى را براى تعليم قرآن- چنانكه نازل شده است- به مردم خواهد افراشت و چون آن مصحف در شيوه تأليف با كتاب موجود متفاوت است بر كسانى كه قرآن را امروز به حافظه سپرده‌اند دشوار مى‌نمايد».[٢] روايات به اين مضمون بسيار است كه از نظر تعبير به هم نزديك مى‌باشند.[٣]

امام باقر عليه السّلام دشوارى قرآن را در آن هنگام، به علت مخالفت در تأليف يعنى ساختار و تركيب سور و آيات اعلام داشته است؛ زيرا مصحف امير مؤمنان عليه السّلام بر دقيق‌ترين ترتيب و تماما منطبق بر آنچه خداوند نازل كرده- بدون هيچ دگرگونى- بوده است.

آرى، هيچيك از ويژگى‌هاى نزول، اعم از زمان و مكان و مورد نزول و ترتيب و وجوه ديگر مربوط به فهم عمومى يا خصوصى آيه و نظاير آن مخفى نمانده بود و تمام اينها در مصحف آن حضرت گرد آمده بود؛ اما- همانگونه كه پيشتر گفتيم- در

[١] . تفسير برهان، ج ٤، ص ٤٨٣، شماره ٥.

[٢] . شيخ مفيد، الارشاد، ص ٣٨٦.

[٣] . ر. ك: بحار الانوار، ج ٥٢، ص ٣٣٩، شماره ٨٥ و ص ٣٦٤، شماره‌هاى ١٣٩ و ١٤٠ و ١٤١ و جز آن.