تحريف ناپذيرى قرآن - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٠٣ - گزافهگويى خاورشناسان

هندوستان به نسخه‌اى از قرآن دست يافتم كه شامل سوره‌هايى كه در مصحف عثمان ساقط شده است، بود؛ از جمله سوره‌اى كه «جارسان دى تاسى» با نام سوره نورين (شامل ٤١ آيه) منتشر كرده است؛ و سوره ديگر- شيعى- با هفت آيه و با نام سوره ولايت. «كلير تدال» همه اين سوره‌ها را به زبان انگليسى [ترجمه و] منتشر كرده است.- همچنين مى‌گويد:- همه اينها به خوبى روشن مى‌سازد كه چگونه شيعه با پافشارى، ادعا مى‌كند در متن قرآن عثمان كاستى قابل ملاحظه‌اى نسبت به مصحف اصلى نخستين انجام پذيرفته است».[١]

گلدزيهر براى بررسى ديدگاه عموم شيعه در، تفسير دو كتاب تفسيرى منسوب به شيعه را كه يكى بر سبك تأويل صوفيانه و ديگرى به روش مأثور است انتخاب نموده است؛ در حالى‌كه اين دو كتاب هيچ‌گونه همخوانى با عقايد شيعه ندارد؛ زيرا اين دو كتاب اساسا از نظر شيعه از درجه اعتبار ساقطاند.

كتاب اول، كتاب بيان السعادة في مقامات العباده تأليف يكى از اقطاب صوفيه به نام سلطان محمد بن حيدر بيدختى گنابادى، رهبر فرقه «نعمة اللهى» و ملقب به «سلطان على شاه» است كه تولد او در سال ١٢٥١ بوده و در سال ١٣١١ از تأليف كتاب فارغ گشته است. اين كتاب نخستين بار در سال ١٣١٤ در تهران چاپ شده است. اين كتاب در كتابخانه‌هاى عمومى، موجود و در دسترس است. گلدزيهر درباره اين كتاب دو اشتباه كرده است: نخست آنكه پنداشته است كه تأليف كتاب در سال ٣١١ ه/ ٩٢٣ م تمام شده است؛ شايد رقم هزار در نسخه او ناخوانا بوده كه دچار چنين خطايى شده است. دوم آنكه اسم مؤلف را به جاى محمد بن حيدر بيدختى، سلطان محمد بن حجر بجختى ياد كرده است.

كتاب دوم، تفسير موسوم به تفسير على بن ابراهيم هاشم قمى است. اين كتاب- چنان‌كه خواهد آمد- ساخته و پرداخته يكى از شاگردان قمى به نام ابو الفضل علوى- كه خود گمنام است- مى‌باشد و اكثر اين تفسير با تفاسير ديگر، به‌ويژه تفسير ابو الجارود آميخته شده است.

[١] . ر. ك: مذاهب التفسير الاسلامى، ص ٢٩٥- ٢٩٣ و ٣٠٤.