بطلان كشيده‌اند. قرآن در نظر ايشان با همان كيفيت كه خداوند بر پيامبرش صلّى اللّه عليه و آله نازل كرده بود- بى‌هيچ دگرگونى و تبديل و كاستى- ماندگار مانده است و خواهد ماند.

اشعرى مى‌گويد: «روافض درباره كاستى يا زيادتى قرآن اختلاف كرده و دو گروه شده‌اند: دسته‌اى به كاستى قرآن معتقد شده و فزونى آنرا مردود اعلام كردند.

همچنين وجود هرگونه تغيير در آنرا تكذيب نمودند. با اين حال مدعى‌اند بخش عظيمى از قرآن حذف شده و فقط امام وقت از آن آگاه است. دسته دوم، يعنى كسانى كه قايل به اعتزالند (يعنى به عدل الهى و امامت معتقدند)[١] مى‌پندارند قرآن نه دچار نقصان شده و نه زيادتى در آن ره يافته است؛ بلكه به همانگونه كه خداوند بر پيامبرش صلّى اللّه عليه و آله فرو فرستاد- بدون هيچ تغيير يا تبديل- باقى‌مانده است».[٢]

اين گفتار بزرگترين پيشواى تفكر اسلامى در طليعه قرن چهارم هجرى (م ٣٣٠) است كه به اين صراحت و روشنى گواهى مى‌دهد دانشمندان محقق نامى شيعه اماميه، قول به تحريف را در تمامى اشكال آن، از اساس مردود مى‌شمارند. با چنين شهادتى چگونه از كسى رواست كه قول به تحريف را به شيعه نسبت دهد مگر آنكه در وادى ضلالت و گمراهى سخت سرگردان باشد؟.

سيد شرف الدين عاملى در ضمن بحثى لطيف كه درباره سلامت قرآن از احتمال تحريف نگاشته است، آنان را كه بى‌پروا و از روى شتاب تهمت‌هاى كوركورانه‌اى نثار امتى پاك و پيراسته دامن مى‌كنند به چوب سرزنش سخت عتاب نموده و در پايان آورده است: «پژوهشگران اهل سنت به خوبى مى‌دانند منزلت قرآن كريم نزد اماميه همان است كه ما يادآور شديم و از سر انصاف، به صراحت با ما دمسازند».

٢. امام محقق و متتبع رحمة اللّه هندى در كتاب نفيس خود اظهار الحق چنين مى‌گويد: «قرآن مجيد نزد جمهور علماى شيعه اماميه اثنا عشرى از هرگونه تغيير و

[١] . مقصود از قائلان به امامت، شيعه اماميه اثنا عشريه است. همانان كه بيشترين طوائف شيعه را تشكيل مى‌دهند و گروهى هستند كه به دين سود مى‌رسانند و هماره بر زمين پايدار خواهند بود، ايشان بازوان توانمند امت‌اند، گردونه تحقيق و موشكافى در زمينه‌هاى مختلف علوم و معارف اسلامى و نيز در استنباط مبانى شريعت بر محور ايشان مى‌چرخد و به عكس ديگر فرق اسلامى باب اجتهاد نزد ايشان گشوده است.

[٢] . مقالات الاسلاميين، ج ١، ص ١٢٠- ١١٩.