«و كذلك جعلناكم أئمة وسطا» و «يسئلونك الأنفال» پيداست اين قرائت‌ها با مصاحفى كه در دست مردم است تفاوت دارد؟ در پاسخ، بايد گفت: پيشتر اين شبهه را پاسخ گفتيم و آن اينكه رواياتى كه در اين زمينه رسيده خبرهاى واحد است و نمى‌توان با استناد به آنها چيزى را به‌طور قطع به خداوند نسبت داد؛ ازاينرو در مقابل اينگونه روايات توقف مى‌كنيم و براساس فرمان خود ائمه عليهم السّلام مبنى بر مراجعه به قرآن موجود، از آنچه در مصحف است عدول نمى‌كنيم.

به‌علاوه، چه ايرادى دارد كه دو قرائت به دو وجه نازل شده باشد: يكى منطبق بر مصحف موجود و ديگرى مطابق با رواياتى كه چنين قرائت‌هايى را نقل كرده است؛ چنانكه خود عامه پذيرفته‌اند كه قرآن بر وجوه گوناگون‌[١] نازل شده است».[٢]

٣. گفتار شريف مرتضى على بن الحسين علم الهدى (م ٤٣٦). مرحوم سيد مرتضى در رساله نخست در پاسخ به مسائل طرابلسيات چنين آورده است: «علم به صحت نقل قرآن نظير علم و آگاهى نسبت به شهرها و حوادث بزرگ و پيشامدهاى مهم و كتاب‌هاى معروف و اشعار نگاشته شده عرب است؛ زيرا براى نقل و پاسبانى از قرآن عنايت ويژه و انگيزه فراوانى وجود داشته است؛ اين توجه و انگيزه به درجه‌اى رسيد كه در ديگر موارد پيش گفته وجود نداشته است؛ زيرا قرآن معجزه نبوت و سرچشمه علوم شرعيه و احكام دينيه است و متفكران مسلمان در حفظ و مراقبت آن نهايت كوشش و همت خود را به كار بسته‌اند؛ بدان حدّ كه هيچ مسأله مورد اختلافى در خصوص اعراب قرآن و قرائت و تعداد حروف و آيات آن از چشم ايشان پوشيده نمانده است؛ چگونه باوجود چنين عنايت صادقانه و توجه تام و مراقبت طاقت‌فرسايى قابل تصور است كه در قرآن دگرگونى يا كاستى‌اى صورت گرفته باشد؟».

همو مى‌گويد: «علم ما نسبت به صحت نقل تفصيل و جزئيات قرآن مثل علم ما

[١] . اشاره به روايت مشهور« نزل القرآن على سبعة احرف» است كه نزد عامه مقبول افتاده و نوعا بر قرائت‌هاى مختلف قرآن توجيه شده است.( مترجم).

[٢] . اين رساله در ضمن رسائلى كه كتابخانه شيخ مفيد چاپ كرده، منتشر شده است، ر. ك: ص ٢٢٦، و بحار الانوار، ج ٨٩، ص ٧٥.