كاتبان وحى- كه چهارده نفر از صحابه به رياست على عليه السّلام بودند- غالبا آياتى را كه متعلّق به احكام بود يا در ميان جمع نازل مى‌شد ثبت مى‌كردند اما تنها على عليه السّلام از آياتى كه در خلوت و خانه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نازل مى‌شد مطلع مى‌گرديد؛ زيرا پا به پاى پيامبر و همراه ايشان بود. بنابراين، مصحف آن حضرت، از مصاحف ديگران جامع‌تر بوده است». او مى‌افزايد: «بعد از آن‌كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله وفات يافت و مردم پراكنده شدند، على عليه السّلام به جمع‌آورى قرآن طبق نزول آن همت گمارد و پس از اتمام، آن را ميان ردايش بست و به مسجد آورد. خليفه اول و دوم و ديگر صحابه در مسجد بودند. آن حضرت به ايشان فرمود: اين كتاب همان قرآن منزل است. عمر گفت: ما را به مصحف تو نيازى نيست؛ زيرا مصحف عثمان نزد ماست. امام فرمود:

نه شما و نه ديگران، هرگز آن را نخواهيد ديد تا زمانى كه فرزند من صاحب الزمان ظهور نمايد و مردم را به تلاوت و عمل به احكام آن وادارد؛ خداوند تا آن روز اين مصحف را به آسمان خواهد برد. عمر، پس از آن‌كه خليفه شد در صدد بود به هر نيرنگى شده، آن مصحف را به چنگ آورد و بسوزاند؛ همانگونه كه مصحف ابن مسعود را سوزاند. او آن را از على عليه السّلام درخواست نمود ولى آن حضرت از دادن آن امتناع كرد».

جزايرى مى‌گويد: «اين قرآن، نزد ائمه عليهم السّلام محفوظ بوده است و ايشان آن را در نهان تلاوت مى‌كرده‌اند؛ هرچند بعضى از خواص را از آن آگاه مى‌ساخته‌اند؛ چنانكه ثقة الاسلام كلينى رحمه اللّه از سالم بن سلمه روايت كرده كه مردى نزد امام صادق عليه السّلام قرآن تلاوت مى‌كرد. من حروفى از قرآن را برخلاف قرائت متداول شنيدم. امام صادق عليه السّلام فرمود: از اين قرائت دست نگهدار و قرآن را همان‌گونه كه مردم تلاوت مى‌كنند، بخوان تا وقتى كه قائم ما قيام نمايد؛ او در آن روز قرآن را چنانكه بايسته است، خواهد خواند و مصحفى را كه على عليه السّلام آن را نگاشته است ارائه خواهد كرد».

جزايرى مى‌افزايد: «اين حديث و احاديث ديگرى كه به اين مضمون رسيده است ما را در تلاوت مصحف موجود و عمل به احكام آن اجازه داده و معذور دانسته‌اند.