پيامبر از مخالفت كفار و مداخله آنان در كار خود- كه به قصد جلوگيرى از تأثير دعوت ايشان انجام مى‌پذيرفت- بيمناك بود. تا اينكه آيه فوق- كه پيامبر را به رغم خواست دشمنان، بر گسترش و انتشار دعوت اطمينان مى‌داد- نازل شد. پيداست كه پيامبر بر جان خود بيمناك نبود و آنچه مايه نگرانى خاطر ايشان مى‌شد تلاشى بود از جانب لشكريان ابليس براى جلوگيرى از نشر دعوت او.

همچنين آيه‌ «يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ؛[١] اى پيامبر، آنچه از جانب پروردگارت به سوى تو نازل شده، ابلاغ كن؛ و اگر نكنى پيامش را نرسانده‌اى و خداى تو را از [گزند] مردم نگاه مى‌دارد».

بيم پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بر تأثير ابلاغ بود نه بر جان خويشتن؛ چون ابلاغ وصايت و تعيين پسر عم خود على عليه السّلام به‌عنوان جانشين پس از خود و امير مؤمنان، چه بسا كينه‌هاى [پنهان‌] مردم را برمى‌انگيخت و ممكن بود مردم به ارتداد گرايند و تمام تلاش‌هاى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را براى بناى اسلام بر باد دهند؛ بنابراين آيه فوق نازل شد و به پيامبر اطمينان داد كه آتش كينه‌توزان را- بى‌آنكه توان مقابله داشته باشند- خاموش خواهد ساخت. پس مراد از اين آيه اين است: ما دين و شريعت خود را از تزلزل و نابودى پاسبانى خواهيم نمود.

نيز آيه‌ «وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِيٍّ إِلَّا إِذا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّيْطانُ فِي أُمْنِيَّتِهِ فَيَنْسَخُ اللَّهُ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ ثُمَّ يُحْكِمُ اللَّهُ آياتِهِ؛[٢] و پيش از تو [نيز] هيچ رسول و پيامبرى را نفرستاديم جز اينكه هرگاه چيزى تلاوت مى‌نمود شيطان در تلاوتش القاى [شبهه‌] مى‌كرد. پس خدا آنچه را شيطان القا مى‌كرد محو مى‌گردانيد سپس خدا آيات خود را استوار مى‌ساخت».

تنها تمناى انبيا ثبات شرايع ايشان و جهانگير شدن آن و استمرار حكومت آنان در طول تاريخ بوده است. در مقابل، دسيسه‌هاى ابليس‌صفتان جنّى و انسى- كه‌

[١] . مائده ٥: ٦٧.

[٢] . حج ٢٢: ٥٢.