است به اين دليل كه قرآن سند نبوت و معجزه جاودانه پيامبر است؛ لذا اگر به حد تواتر نرسد نمى‌توان به نبوت پيامبر قاطع بود.- همچنين مى‌گويد:- در اين صورت نمى‌توان بر آنچه به نقل غيرمتواتر از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله شنيده‌اند، حتى بر فرض صحت نقل، توافق كرد. يك راوى اگر مدعى باشد آنچه را ياد كرده از قرآن است، سخنى به خطا رانده است اما اگر نگويد از قرآن است و معلوم نباشد كه اين خبر از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است يا ديدگاه خود راوى، خبر او حجت نيست.

ما همگى معتقديم كه بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله واجب بوده است قرآن را به صورت تواتر بر مردم القاء كند، زيرا قرآن معجزه‌اى است كه بر صداقت و راستى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دلالت دارد. پس اگر پيامبر قرآن را به حد تواتر نرسانده باشد معجزه او از هم گسسته است و به‌عنوان حجت و برهانى بر اثبات نبوت ايشان باقى نمى‌ماند».[١]

ديگر اصوليان محقق مثل سيد مجاهد محمد بن على طباطبايى، بر همين طريق رفته‌اند. طباطبايى در كتاب وسائل الاصول مى‌گويد: «هر آنچه از قرآن است مى‌بايست- در اصل و اجزايش- به تواتر ثابت شده باشد؛ زيرا عادتا تفاصيلى نظير قرآن به تواتر نقل شده است. از طرفى، قرآن معجزه بزرگ الهى و اساس دين اسلام است؛ ازاينرو انگيزه‌هاى نقل مجموع و جزئيات آن فراوان بوده است؛ پس اگر چيزى به خبر واحد نقل شود و به حد تواتر نرسد، قطع خواهيم يافت كه بى‌شك از قرآن نيست».[٢]

فقيه محقق مولى احمد اردبيلى (م ٩٩٣) در شرح ارشاد مى‌گويد: «بلكه از بعضى كتب اصول به دست مى‌آيد كه تجويز قرائتى كه معلوم نيست از قرآن باشد، موجب فسق بلكه كفر است، پس آنچه را كه در قرآن بودنش ترديد داريم قطعا از قرآن نخواهد بود.- همچنين مى‌گويد:- پس بايد بدانيم كه آنچه به قصد قرآن خوانده مى‌شود قرآن است و سزاوار است هركس كه به قرآنى بودن آنچه مى‌خواند جازم است، از روى تواتر، به قرآنى بودن آن آگاهى پيدا كرده باشد؛ پس آگاهى يافتن بر قرآنيت قرآن اجتناب‌ناپذير است.- سپس مى‌افزايد:- و چون تواتر قرآن ثابت شد،

[١] . بروجردى، البرهان، ص ١١١.

[٢] . همان، ص ١٢١- ١٢٠، به نقل از صاحب كشف الارتياب.