٦. او در فصل پنجم كتاب خود، از طريق سعيد بن جبير از ابن عباس آورده است كه: «آن مقدار از آيات قرآن كه در حق على عليه السّلام نازل شده، درباره هيچكس نازل نشده است».

٧. مجاهد مى‌گويد: «درباره على هفتاد آيه نازل شده است؛ بى‌آنكه كسى در آنها، با او شريك باشد». همچنين مى‌گويد: «خداوند هيچ آيه‌اى را فرو نفرستاد مگر آنكه على عليه السّلام در رأس آن بوده است».

٨. ابن ابى ليلى نيز مى‌گويد: «در حق على عليه السّلام هشتاد آيه برگزيده در قرآن نازل شده است بى‌آنكه كسى از اين امت با او شريك باشد».

٩. همو از امام على بن الحسين عليه السّلام روايت كرده است كه: «قرآن بر ما نازل شد و تكريم‌هاى آن، مربوط به ماست».[١]

روايات صحيحه ديگرى كه حسكانى در كتاب خود براساس ترتيب سوره‌هاى قرآن آورده است كه مجموع آنها بيش از هزار و صد و شصت روايت است و او آنها را از منابعى كه نزد شيعه و سنى معتبر است نقل كرده نيز از اين جمله است.

١٠. به بيانى شامل‌تر، در اين معنا، از ائمه عليهم السّلام چنين رسيده است: «هرگاه شنيدى خداوند كسانى را از اين امت به نيكى ياد كرده است بدان كه ما از ايشانيم و هرگاه شنيدى كه از گروهى؛ درگذشته، به بدى ياد كرده است، آنان دشمنان ما هستند».[٢]

اين حديث، به مسأله «حبّ و بغض فى اللّه» باز مى‌گردد و در رواياتى فراوان و قانع‌كننده، چنين رسيده است: «آيا دين، جز حبّ و بغض براى خدا چيز ديگرى است».[٣]

[١] . شواهد التنزيل، ج ١، ص ٤٢- ٣٩.

[٢] . تفسير عياشى، ج ١، ص ١٣، شماره ٣.

[٣] . ر. ك: الكافى، ج ٢، ص ١٢٤، باب« الحبّ فى اللّه و البغض فى اللّه». امام صادق عليه السّلام فرمود:« هركس براى خدا دوست بدارد و براى خدا دشمنى كند و براى خدا چيزى عطا كند از جمله كسانى است كه ايمانشان كامل شده است» و فرمود:« از محكم‌ترين ريسمان‌هاى ايمان اين است كه براى خدا دوست بدارى و براى خدا دشمن بدارى و براى خدا عطا كنى و براى خدا از دادن امتناع ورزى»؛ و در حديث ديگر فرمود:« آيا ايمان جز حبّ و بغض است؟» پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود:« محكم‌ترين ريسمان دين، دوستى و دشمنى براى خداست». امام-- صادق عليه السّلام نيز فرمود:« آن كس كه براى دين، دوستى و براى دين دشمنى نكند، ديندار نيست».

نيز ر. ك: الكافى، ج ٨، ص ٨٠، شماره ٣٥: فرمايش امام باقر عليه السّلام:« آيا دين جز دوستى است؟» و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود:« تو با آنى كه دوستش دارى» و حديث پيرمرد فرتوت با امام باقر عليه السّلام( همان، ص ٧٦، شماره ٣٠) دلالت دارد بر اينكه محبت ملازم طاعت است و نيز در حديث امام سجاد عليه السّلام( همان، ص ٦٨، شماره ٢٤) آمده است:« محبوبترين شما نزد خدا نيكوكارترين شما در مقام عمل است» و در آخر نامه امام صادق عليه السّلام به سعد الخير( همان، ص ١٤) آمده است:« كسى كه اگر بداند خداوند دوستش دارد، خشنود مى‌شود، بايد به طاعت خداوند عمل كند و از ما پيروى نمايد».