بارى اگر اين مستشرق توان آنرا داشته باشد كه تهمت تحريف را به شيعيان- كه بهترين پاسبانان قرآن و اسلامند- نسبت دهد، به آسانى خواهد توانست قرآن را مورد تهمت قرار دهد و از قدر آن بكاهد. كار او در بوته محاسبه چنين مى‌نمايد. اما گمان او هرگز لباس واقعيت نخواهد پوشيد؛ «أَمْ يُرِيدُونَ كَيْداً فَالَّذِينَ كَفَرُوا هُمُ الْمَكِيدُونَ؛[١] ايشان مكر در سر مى‌پرورانند؛ غافل از آنكه كفرپيشگان خود به مكر خدا گرفتار آمده‌اند».

گلدزيهر در پى افتراهاى ساختگى خود مى‌گويد: «شيعيان گرچه زير بار عقيده جمعى تندرو كه معتقدند قرآن موجود نمى‌تواند به‌عنوان منبع دين به‌شمار آيد،[٢] نرفته و بر چنين ايده‌اى خط بطلان كشيده‌اند، اما از همان آغاز همواره به‌طور عموم در صحت ساختار مصحف عثمانى ترديد داشته‌اند؛ زيرا معتقدند قرآنى كه در عهد عثمان گرد آمد دچار فزونى و دگرگونى‌هايى در قياس با قرآن منزل بر پيامبر شده است؛ چنانكه بخش‌هاى مهمى از قرآن [به علت انگيزه‌هاى سياسى‌] حذف شده است.- همچنين مى‌گويد:- گرايش عقيدتى شيعه عموما به اين است كه قرآن كاملى كه از سوى خداوند فرو فرستاده شده، بسيار طولانى‌تر از قرآن رايج بين مردم بوده است.- آنگاه مى‌افزايد:- ايشان مدعى‌اند سوره احزاب كه اكنون ٧٣ آيه دارد همسنگ سوره بقره- كه ٢٨٦ آيه دارد- بوده و سوره نور كه اكنون ٦٤ آيه دارد، در ابتداى نزول بيش از ١٠٠ آيه داشته است؛ همچنين سوره حجر- كه ٩٩ آيه دارد- ١٩٠ آيه بوده است.- سپس چنين آورده است:- اخيرا در كتابخانه «بانكى بور» در

[١] . طور ٥٢: ٤٢.

[٢] . گويا مقصود او نسبتى است كه به اخباريان متأخر داده مى‌شود مبنى بر اين‌كه ايشان منكر حجيت ظواهر قرآن شده‌اند و استناد به آن را براى فهم احكام دينى ممكن نمى‌دانند. اما ما در مباحث خود درباره تاريخ تفسير و مفسران اثبات كرده‌ايم كه اين نسبت بى‌اساس است و اساسا هيچ‌يك از فقهاى مسلمان- چه حشوى و چه اخبارى- چنين عقيده‌اى را ابراز نداشته‌اند.( كتاب موردنظر استاد به نام« التفسير و المفسرون» است كه جلد اول آن با نظارت مترجم- در دفتر پژوهش‌هاى قرآنى دانشگاه علوم اسلامى رضوى چاپ شده است و پس از چاپ جلد دوم وارد بازار خواهد شد. ان شاء اللّه تعالى. مترجم).