طبرسى در تفسير آيه شريفه‌ «يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ» چنين مى‌گويد:[١] «يعنى ايشان آنرا بر خلاف آنچه نازل شده است تفسير مى‌نمايند و نشانه‌هاى نبى اكرم صلّى اللّه عليه و آله را تغيير مى‌دهند. پس تحريف به دوگونه انجام يافته است؛ يكى به سوء تأويل و دوم به تغيير و تبديل؛ نظير آن، سخن خداوند است كه مى‌فرمايد: «وَ يَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَ ما هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ؛[٢] و مى‌گويند آن از جانب خداست، در صورتى كه از جانب خدا نيست».

شعرانى مى‌گويد: «مراد از مواضع در آيه شريفه، معانى و مقاصد آيات است؛ مقصود اين است كه ايشان الفاظ را بر معانى ظاهرى آن حمل نمى‌كنند بلكه آنرا بر وجوهى كه بسيار دور مى‌نمايد تأويل مى‌كنند».[٣]

به همين معناست آيه‌ «يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ مِنْ بَعْدِ مَواضِعِهِ»[٤] به اين هدف كه كلمه را از جايگاه اصلى خود كه بايسته است در آنجا قرار گيرد كنار مى‌زنند.

زمخشرى مى‌گويد: «معناى آيه چنين است كه كلمه جايگاهى دارد كه شايسته است در آن تحقق يابد؛ لذا [محرّفان‌] آنرا به مثابه شخص غريبى كه از ديار خود دور افتاده است، از موضع خود كنار زده، جدا سازند».[٥]

به همين معنا از امام باقر عليه السّلام نقل شده است: «از موارد دور افكندن كتاب [توسط يهود] آن بود كه حروف آنرا پاس مى‌داشتند اما حدود [و معانى‌] آنرا دگرگون مى‌ساختند؛ كار ايشان نقل عبارات آن بود نه مراعات معانى آن، [بارى‌] حال نادانان چنين است كه پاسدارى از نقل و روايت ايشان را خوش آيد اما بى‌عنايتى به معانى آن، انديشوران را اندوهگين سازد».[٦]

مقصود امام عليه السّلام اين است كه ايشان از ظاهر الفاظ و عبارات پاسبانى مى‌كنند اما معانى آيات آنرا به كژى تأويل مى‌كنند و ازاينرو عمل نكردن به مفاد واقعى كتاب خدا دورافكندن آن تلقى مى‌گردد. آن حضرت در روايت ديگرى مى‌فرمايند:

[١] . مجمع البيان، ج ٣، ص ١٧٣.

[٢] . آل عمران ٣: ٧٨.

[٣] . در حاشيه مجمع البيان، ج ٣، ص ٥٥.

[٤] . مائده ٥: ٤١.

[٥] . الكشّاف، ج ١، ص ٥١٧.

[٦] . كلينى، الكافى، ج ٨، ص ٥٣، شماره ١٦.