وَ طَعْناً فِي الدِّينِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ قالُوا سَمِعْنا وَ أَطَعْنا وَ اسْمَعْ وَ انْظُرْنا لَكانَ خَيْراً لَهُمْ وَ أَقْوَمَ وَ لكِنْ لَعَنَهُمُ اللَّهُ بِكُفْرِهِمْ؛[١] عده‌اى از يهود چنانند كه گفتار را از جايگاه‌هاى خود تغيير مى‌دهند و- با پيچاندن زبان و به هدف طعنه‌زدن به دين- مى‌گويند: شنيديم و سر برتافتيم؛ بشنو اى ناشنوا و اى شرّير ما و اگر ايشان به جاى آن، مى‌گفتند: شنيديم و فرمان برديم، بشنو و ما را بنگر، هر آينه براى ايشان بهتر و راست‌تر بود؛ اما خداوند آنان را به سبب كفرشان لعن و نفرين كرده است».

امام باقر عليه السّلام مى‌فرمايد: «واژه راعنا لفظى است كه با لهجه عبرانى از آن، قصد دشنام مى‌نمودند». حسين بن على مغربى‌[٢] مى‌گويد: «در جستجو بودم معناى «راعنا» را دريابم. ديدم مى‌گويند: راع بر وزن قال، فعل ماضى، به‌معناى شر و فساد است». مرحوم بلاغى نيز چنين گفته است: «در عهد قديم عبرى به فحص و كاوش پرداختم [او عبرى مى‌دانست‌]، دريافتم كلمه راع- به فتح عين مايل به الف يعنى تقريبا راعا- كه نزد ايشان قامص نيز نام دارد همانگونه كه در ترجمه اناجيل عبرى آمده است به‌معناى شر يا قبيح و شرّير[٣] (مفرد اشرار) مى‌باشد.[٤]

«نا» ضمير متكلم و در زبان عبرى الف آن به واو تبديل شده يا به واو اماله پيدا مى‌كند كه تقريبا با «راعا» راعنا مايل به واو را تشكيل داده و به‌معناى شرّير ما اطلاق مى‌شده است».[٥] [يهود با اين كار از روى حقد و كينه، پيامبر را- العياذ باللّه- به جمله‌

[١] . نساء ٤: ٤٦.

[٢] . او ابو القاسم مغربى، وزيرى موفق و از اساتيد نجاشى است، مردى اديب، شاعر فاضل ذو فنون و آگاه به علوم رياضى بوده است. ابن ابى الحديد مى‌گويد: با آنكه شيعه بوده، در تعصب نسبت به قحطان غلو مى‌ورزيد.

در نيمه رمضان سال ٤١٨ در« ميافارقين» وفات يافت و طبق وصيت او در جوار امير مؤمنان عليه السّلام دفن شد.

اين دو بيت طبق وصيت او بر سنگ قبرش نگاشته شد:

كنت في سوء الغواية و الجهل‌		مقيما فحان منّي قدوم‌
تبت من كل مأثم فعسى‌		يمحى بهذا الحديث ذاك القديم‌

[٣] . چنانكه در فصل دوم و سوم از سفر نخست عهد قديم آمده است.

[٤] . چنانكه در فصل اول از سفر پنجم و در شماره ٦٤ و ٧٨ از مزامير آمده است.

[٥] . آلاء الرحمان، ج ١، ص ١١٤- ١١٣.