تحريف ناپذيرى قرآن - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٥ - پيشگفتار

پيشگفتار

نسبت تحريف به قرآن نسبت ظالمانه‌اى است كه نص صريح وحى از آن بيزار است؛ زيرا بقا و سلامت آن در همه زمان‌ها تضمين شده است. خداوند مى‌فرمايد:

«إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ؛[١] همانا ما قرآن را فرو فرستاديم و ما نگاهبان آن خواهيم بود».[٢]

تحريف قرآن نسبتى است كوركورانه و درعين‌حال كهنه و فرسوده كه به زمان اختلاف صاحبان مصحف‌هاى نخستين باز مى‌گردد. زمانى كه رقابت تنگاتنگ براى نگارش متن و تهجّى و قرائت قرآن در جريان بوده و هر دسته‌اى هجاء و قرائت خود را درست انگاشته و آنچه را نزد ديگران بوده باطل مى‌شمرده است، اين جريان ادامه داشت تا آنكه در دوره عثمان، مصحف‌ها به دست عده‌اى كه شايستگى انجام اين مهم را نداشتند يكدست شد و اختلافاتى در رسم الخط قرآن رخ نمود و همانگونه كه در التمهيد[٣] بيان كرده‌ايم، اختلاف در نسخه‌هاى مصاحف در قياس با مصحف امّ [- اصل و مرجع‌] كه در مدينه نگهدارى مى‌شد پديدار گشت. در كنار اين اختلاف، برخى از صحابه و تابعان نسخه‌هاى مصاحف و هجاء قرائات را به باد

[١] . حجر ١٥: ٩.

[٢] . قرآن كريم، ترجمه محمد مهدى فولادوند.

[٣] . ر. ك: محمد هادى معرفت، التمهيد في علوم القرآن، جلد اول.