تحريف ناپذيرى قرآن - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٧٤ - ١٧ افزايش يك كلمه

بگويد كه بر اختلاف و كاستى مصاحف- پس از يك‌دست شدن آنها- دلالت كند؟

بارى، اينها از جمله دروغ‌هايى است كه برساخته‌اند و به ياران اهل بيت عليهم السّلام‌[١] نسبت داده‌اند تا از مرتبه ايشان بكاهد، هرچند قداست قرآن را لكه‌دار سازد.

١٦. جابجايى يك كلمه‌

حاكم روايت كرده است كه عبد اللّه بن مسعود چنين قرائت مى‌كرد: «إنّي أنا الرزّاق ذو القوّة المتين» و مى‌گفت: «اين آيه را پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بر من خوانده است»[٢] و اصل آيه چنين است: «إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ»[٣] و شايد اين آيه بر ابن مسعود مشتبه شده است يا آن را بر مبناى نظر خود- كه تغيير لفظ مادامى كه به معنا صدمه نزند جايز است- تغيير داده است؛[٤] اما اين‌كه عقيده داشته باشد كه متن قرآن در اصل چنين بوده است احتمال بعيدى است.

١٧. افزايش يك كلمه‌

حاكم همچنين از شهر بن حوشب از اسماء روايت كرده كه گفت: از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله شنيدم چنين تلاوت مى‌فرمود: «يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً[٥] و لا يبالى؛ اى بندگان من كه بر خويشتن زياده‌روى روا داشته‌ايد، از رحمت خدا نوميد مشويد؛ در حقيقت، خدا همه گناهان را مى‌آمرزد و او را باكى نيست».

شايد كلمه اضافى (لا يبالى) در آخر آيه، از كلام پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بوده كه آن را براى توضيح موضع خداوند در قبال بندگان توبه‌كار بيان داشته است؛ زيرا خداوند آن قدر بر بندگان خود مهربان است كه از چيزى تحاشى ندارد و چيزى مانع رحمت‌

[١] . حذيفه نخستين كسى است كه با دسته‌اى ديگر از نيكان صحابه در روز سقيفه براى يارى امير المؤمنين عليه السّلام و دفاع از حق او قيام نمود. ابن ابى الحديد، شرح نهج البلاغه، ج ٢، ص ٥١.

[٢] . مستدرك حاكم، ج ٢، ص ٢٣٤ و ٢٤٩.

[٣] . ذاريات ٥١: ٥٨.

[٤] . ر. ك: التمهيد، ج ١، ص ٣١٩.

[٥] . زمر ٣٩: ٥٣.