گرفت و طبق آن فتوا داد؛ همانگونه كه گروهى به گمان اينكه اسانيد آن صحيح است چنين كردند، يا اينكه وقتى قابليت تأويل را ندارند آنها را به كلى دور انداخت.

به اين دليل، ابن حزم اندلسى با آنكه فقيه بابصيرتى است، «رجم» را مستند به قرآن مى‌داند و در اين‌باره به روايتى استناد مى‌كند كه آنرا از ابىّ بن كعب چنين نقل كرده است: « [گفت:] سوره احزاب را چند آيه مى‌انگاريد؟ بدو گفتند: هفتاد و سه يا چهار آيه؛ گفت چگونه چنين است در حالى‌كه اين سوره با سوره بقره همسنگ، بلكه بزرگتر بوده است و در آن آيه رجم بدين مضمون موجود بوده است: «إذا زنى الشيخ أو الشيخة فارجموهما البتة نكالا من اللّه و اللّه عزيز حكيم؛ هرگاه پيرمرد يا پيرزنى به فساد دامن آلايد او را سنگسار كنيد كه كيفر خداوند بر آنان است، همانا خداوند عزيز و حكيم است». ابن حزم مى‌گويد: «سند اين روايت چون آفتاب روشن است و ازاينرو قابل ترديد نيست.- آنگاه مى‌افزايد:- هرچند اين آيه از جمله آياتى است كه عبارت آن نسخ شده است؛ حكم آن باقى است».[١] در فصل‌هاى آتى درباره برهان نادرست ابن حزم سخن به ميان خواهيم آورد.[٢]

هم او در مسأله تعيين مقدار شير خوردن كه موجب محرميت مى‌شود چنين مى‌گويد: «كسانى كه مدعى‌اند به كمتر از پنج بار شيرخوردن محرميت رضاعى تحقق نمى‌يابد به روايتى از ام المؤمنين عايشه از طريق حمّاد و عبد الرحمان از عروه استناد جسته‌اند كه گفته است: در قرآن نخست چنين نازل شد: «أن لا يحرم إلّا عشر رضعات؛ محرميت نمى‌آورد مگر ده بار شير دادن»؛ اما پس از آن چنين نازل شد:

«خمس معلومات؛ پنج بار شير دادن معلوم [محرميت مى‌آورد]». در عبارت عبد الرحمان چنين آمده است: از جمله آياتى كه نازل شد و سپس نسخ گرديد، آيه «لا يحرم من الرضاع إلّا عشر رضعات» بود كه به دنبال آن «خمس معلومات» نازل گشت، عايشه مى‌افزايد: «تا پيامبر زنده بود اين آيات قرآن تلاوت مى‌شد».

[١] . المحلّى، ج ١١، ص ٢٣٥- ٢٣٤.

[٢] . گفتنى است كه او اول كسى است كه شيعه را متهم به قول تحريف كرده و به ستم و دروغ ايشان را دشنام داده در حالى‌كه با پذيرش اين رأى خود به اين ناسزاگويى‌ها سزاوارتر است. ر. ك: الفصل فى الملل و النحل، ج ٤، ص ١٨٢.