مى‌كند؛ زيرا قوام معنا در گرو نظمى است كه بين اجزاى كلام برقرار است؛ اگر نظم سخن دگرگون شود، ناگزير، معناى آن نيز تغيير خواهد كرد؛ همانگونه كه گذاشتن جملات يك كلام در مواضع خود بر حسب خواست متكلم و نطق او، بهترين ياور براى فهميدن مراد متكلم است؛ زيرا قراينى كه كلام را در برگرفته‌اند زمانى صلاحيت قرينه بودن را دارند كه بر حسب وضع متكلم نهاده شوند، نه آنكه- از سر سهو يا عمد- از جايگاههاى نخستين خود تغيير داده شوند.

پس اگر مسأله نظم از اهم مسائل ظاهرى و ساختارى سخن است- و ارتباط تنگاتنگى با مسأله افاده و استفاده دارد- وجود اين امر در مصحف على عليه السّلام به نحو كاملترى تضمين شده است؛ در حالى‌كه ديگر مصاحف از اين نقطه قوت بى‌بهره‌اند.

از طرف ديگر، جمهور مسلمانان براساس همين ساختار كنونى قرآن، با آن انس و الفت گرفته و در طول قرن‌ها، آن را سينه به سينه نقل كرده و بدان عادت كرده‌اند و چون تغيير عادت بر ايشان دشوار است؛ براى يادگيرى قرائت جديد، نياز به تربيت و تعليم و ممارست مستمر دارند؛ كارى كه امام زمان عليه السّلام هنگام ظهور خويش عهده‌دار آن خواهد بود. پس صحيح است اگر امام عليه السّلام بفرمايد: «او قرآن را بر حدّ آن قرائت خواهد نمود»؛ يعنى قرآن را بر ساختار اصلى و نخستينى كه مصحف على عليه السّلام براساس آن نگاشته شده است، قرائت خواهد كرد.

٥. از جمله رواياتى كه مى‌گويد مصحفى كه امام زمان- عجل اللّه تعالى فرجه- خواهد آورد زيادتى بيش از مصحف فعلى ندارد، روايتى است كه عياشى از امام باقر عليه السّلام روايت كرده است. او مى‌گويد كه امام فرمود: «اگر قائم ما قيام كند قرآن [كنونى‌]، او را تصديق خواهد كرد».[١] يعنى قرآن موجود در دست مردم در ضمن آيات خود كه درباره قيام و ظهور و گسترش عدالت در زمين- توسط ايشان- صراحت دارد، [حقانيت او و سخنان‌] او را تصديق خواهد نمود؛ زيرا اگر چيزى‌كه بر صدق ايشان دلالت مى‌كند از اضافاتى برگرفته شده باشد كه در مصحف ايشان‌

[١] . تفسير عياشى، ج ١، ص ١٣، شماره ٦.