آنگاه سه وجه ديگر برمى‌شمرد: ١. طلب دوستى با اهل بيت او، ٢. طلب قربت به خداوند و نزديكى به ساحت قدس الهى، ٣. صله ارحام ميان مسلمانان. در توجيه ترجيح وجه نخست مى‌گويد: «به دليل موضع «في» در گفتار خداوند «الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌» اين معنا را ترجيح داده‌ام؛ زيرا هيچ‌وجه روشنى براى توجيه آمدن «فى» در اين موضع وجود ندارد و بر طبق وجوه ديگر نيز، بايستى تنزيل آيه به ترتيب «إلّا مودة القربى» يا «المودّة بالقربى» باشد». او تمام كوشش خود را به كار بسته است تا ترجيح معناى مورد توجيه خود را بر وجوه ديگر به اثبات برساند.[١]

طبرى، از سر كج‌انديشى، ديده خود را برهم نهاده است. خداوند مى‌فرمايد:

«فَإِنَّها لا تَعْمَى الْأَبْصارُ وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ؛[٢] همانا چشم‌ها نابينا نيست بلكه قلب‌هايى كه در سينه‌ها جاى دارد كور است»؛ زيرا چگونه خردمند نمى‌داند كه چنين برخوردى با گروهى كه موضع پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله را انكار كرده و به باد تمسخر گرفته‌اند ناممكن است؟ چگونه ممكن است كه اينان دعوت پيامبر را رد كرده و رسالت ايشان را انكار نموده‌اند؛ با اين حال، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از آنان اجر رسالت بخواهد؟

اين خود دليل كاستى و سستى در بزرگداشت مقام بلند پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است. پيامبر هرگز دست دوستى به طرف دشمنان سرسخت خداوند دراز نمى‌كند؛ هرچند فاميل او باشند؛ زيرا با وجود شرك و رد توحيد، قرابت و خويشى بى‌معنا خواهد بود.

خداوند مى‌فرمايد: «إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِحٍ؛[٣] [اى نوح‌] او [پسر تو] از كسان تو نيست. او [داراى‌] كردارى ناشايسته است».

خداوند همچنين مى‌فرمايد: «لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ؛[٤] مبادا دشمن من و دشمن خودتان را دوست [خود] گرفته، با مودّت با ايشان برخورد نماييد». چگونه ممكن است پيامبر صلّى اللّه عليه و آله با نهى صريح الهى مخالفت كرده باشد؟

پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از آنان دشمنى و لجبازى ديد و آنان نيز در او قطع رحم و سفيه شمردن عقل‌هايشان و گمراه كردن جوانانشان را ديده بودند. افراد قريش، هستى خود را در خطر نابودى مى‌ديدند و به همين دليل، كينه‌هاى خود را متوجه پيامبر

[١] . طبرى، جامع البيان، ج ٢٥، ص ١٧- ١٥.

[٢] . حج ٢٢: ٤٦.

[٣] . هود ١١: ٤٦.

[٤] . ممتحنه ٦٠: ١.