پس به يقين، امام عصر عليه السّلام دست خود را بر مواضعى از قرآن خواهد نهاد كه دلالت آنها بر راستى و حقانيت او [و سخنانش‌]، قبلا مخفى مانده باشد و مردم، با ارشاد او، حقيقت روشنى را كه از آن بى‌اطلاع بوده و راه استخراج آن از قرآن را نمى‌دانسته‌اند در خواهند يافت.

دسته هفتم؛ رواياتى كه درباره فضايل اهل بيت عليهم السّلام رسيده است ولى در ضمن مفاهيم آيات قرآن از ديده‌ها پنهان مانده است؛ زيرا اگر قرآن آنگونه كه خداوند فرو فرستاده است- بى‌آنكه كدورت اوهام آن را بپوشاند يا دست‌هاى پنهان صفاى آن را برهم زند- خوانده شود، با دلايل آشكار و براهين روشن، بر شرافت اهل بيت پيامبر و بلندى مرتبه‌شان نزد خداوند دلالت مى‌كند، اما دستان ناپاك، همواره در لوث كردن حقايق و واژگون ساختن ظاهر آنها- به بهانه باطن- به منظور جلوگيرى از دستيابى مردم به پرتوهاى قدسى و ملكوتى‌اى كه از ناحيه قرآن تراوش مى‌كند، در تلاشند.

ابن جرير طبرى در تفسير خود مى‌كوشد بالاترين فضيلت از فضايل اهل بيت عليهم السّلام را بپوشاند. چه فضيلتى بالاتر از اين‌كه خداوند اجر رسالت را مودّت ايشان قرار داده است؟ او در تفسير خود، اختلاف مفسران را در معناى آيه‌ «قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌»[١] ذكر مى‌كند و خود نخستين وجه را بر مى‌گزيند و مى‌گويد: «اين آيه، خطاب به قريش است تا قرابت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را در ميان خود حفظ كرده، به حمايت او برخيزند و او را از شر دشمنان پناه دهند. خداوند از ايشان دوستى خواسته است؛ چون از نزديكان پيامبرند؛ هرچند به قرآن ايمان نياورده باشند پيامبر صلّى اللّه عليه و آله با همه قريش قرابت داشته است، پس چون ايشان او را تكذيب كردند و از سر سپردن به او امتناع ورزيدند، فرمود: اى قوم اگر از بيعت با من سر برتافتيد [لااقل‌] قرابت مرا در ميان خود پاس داريد؛ زيرا براى يارى من، هيچ عربى سزاوارتر از شما نيست».

[١] .« بگو براى رسالت خويش، از شما مزدى نمى‌خواهم، مگر دوستى اهل بيتم را». شورى ٤٢: ٢٣.