با مردم به مناظره مى‌نشينيم و با استناد به آيه‌ «أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ»[١] بر ايشان احتجاج مى‌كنيم. در پاسخ مى‌گويند: اين آيه درباره فرماندهان جنگ نازل شده است و وقتى با آيه‌ «إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ ...»[٢] بر ايشان احتجاج مى‌كنيم، مى‌گويند: اين آيه در حق مؤمنان نازل شده است و با آيه‌ «قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌»[٣] احتجاج مى‌كنيم، مى‌گويند: اين آيه در حق نزديكان مسلمين نازل شده است من هرچه از قرآن، در خاطر داشتم خدمت حضرت عرض كردم ...».[٤]

بنابراين، پرده عوامزدگى را از روى چشم خود كنار بزن و جان خود را از زنجير كينه‌هاى ناپسند جاهلى آزاد ساز تا پس از آن، «آثار رحمت الهى را بنگرى چگونه به زمين- پس از فسردن آن- زندگانى مى‌بخشد».[٥]

١. همين معناى كلام امام صادق عليه السّلام است كه فرمود: «اگر قرآن را همانگونه كه نازل شده است، قرائت كنند نشان ما را در آن خواهند يافت».[٦]

قول امام «كما انزل» به‌معناى آن است كه قرآن را بى‌آنكه كدورت اوهام يا فريب‌هاى گمراهان و كج‌انديشان افق‌هاى روشن آن را غبارآلود نسازد، درخواهند يافت. در اينجا مناسب است شاهدى بر اين مطلب ذكر كنيم:

خداى عز و جل مى‌فرمايد: «وَ إِذا جاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذاعُوا بِهِ وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى‌ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ ...؛[٧] و چون خبرى [حاكى‌] از ايمنى يا وحشت به آنان برسد، انتشارش دهند، و اگر آن را به پيامبر و اولياى امر خود ارجاع كنند، قطعا از ميان آنان كسانى‌اند كه [مى‌توانند درست و نادرست‌] آن را دريابند ...». امام باقر عليه السّلام مى‌فرمايد: «أولوا الأمر در اين آيه، ائمه معصوم عليهم السّلام‌

[١] . نساء ٤: ٥٩.

[٢] . مائده ٥: ٥٥.

[٣] . شورى ٤٢: ٢٣.

[٤] . الكافى، ج ٢، ص ٥١٣ و ٥١٤.

[٥] . روم ٣٠: ٥٠.

[٦] . تفسير عياشى، ج ١، ص ١٣، شماره ٤.

[٧] . نساء ٤: ٨٣.