آيه رجم به دليل ديگرى- غير از جهت نسخ- ساقط شده است؛ دليل ايشان روايتى از عايشه است كه مى‌گويد: آيه‌هاى رجم و رضاع پس از نزول بر صحيفه‌اى نوشته شده، در زير تخت من جاى داشت و چون پيامبر صلّى اللّه عليه و آله وفات يافت، ما به مراسم تدفين ايشان مشغول بوديم؛ در اين هنگام بود كه مرغى خانگى به درون آمد و صحيفه را در كام فرو برد».

آنگاه مى‌افزايد: «اين حديث صحيح است و چنان نيست كه ايشان پنداشته‌اند؛ زيرا آيه رجم پس از نزول، شناخته شده و در سينه‌ها محفوظ بود و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به آن عمل مى‌كرد؛ با اين حال نويسندگان قرآن آنرا در مصاحف ننگاشتند و لفظ آنرا در قرآن ثبت ننمودند، عمر بن خطاب نيز از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله خواست تا آنرا برايش بنويسد اما جوابى نگرفت.

پس نسخ لفظ آن صحيح است و صحيفه‌اى كه اين آيه در آن نگاشته شده بود- همانگونه كه عايشه بيان كرد- توسط مرغ خانگى خورده شد؛ پس كسى به آن نياز نداشته است.- در ادامه مى‌گويد:- اگر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مأمور بود آياتى را كه از بين رفته ابلاغ نمايد چنين مى‌كرد و با تبليغ ايشان محفوظ مى‌ماند و وفات پيامبر صلّى اللّه عليه و آله صدمه‌اى به آنها نمى‌زد چنانكه وفات ايشان به ابلاغ بقيه آيات نيز ضررى وارد نكرد و اگر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله (آيه‌اى را) تبليغ نكرده بود و يا اگر تبليغ كرده بود خود او و بقيه مردم به فراموشى افتادند يا آنكه آنرا از ياد نبردند بلكه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نسبت به كتابت آن در قرآن فرمان نداده بود- در هر صورت- اين آيه يقينا از طرف خداوند نسخ شده است و جايز نيست به قرآن اضافه گردد».[١]

اين تمام كوششى است كه عامه براى توجيه منسوخ التلاوة بودن برخى آيات به كار بسته‌اند؛ با اين حال آثار ضعف و سستى به وضوح در آن نمودار است؛ زيرا اولا بى‌شك سنگسار كردن حكمى است كه در شريعت ثابت شده و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به آن فرمان داده است و فقيهان در گذشته و حال بر آن اجماع دارند. اما اينكه براساس حكم سنگسار، آيه‌اى از قرآن نازل شده باشد توهمى است كه عمر مرتكب شده‌

[١] . المحلى، ج ١١، ص ٢٣٦- ٢٣٥.