كند، به اجماع اماميه، محكوم به ارتداد است. نزد مذهب اماميه، ظواهر قرآن از رساترين حجت‌هاى الهى و محكم‌ترين دلايل به شمار مى‌رود تا چه رسد به بواطن و مفاهيم آن. به همين جهت است كه مى‌بينيم ايشان ظواهر احاديث را- به صرف مخالفت با قرآن- به ديوار مى‌زنند و به مفاد آنها وقعى نمى‌نهند هرچند از حيث سند صحيح باشند. شماييد و اين كتب حديث، فقه و اصول اماميه كه از آراء صريح در بطلان تحريف لبريز است؛ بنابراين قرآن حكيم كه- به حكم خود- به هيچ روى باطل در آن راه ندارد، همان كتاب است كه بين الدفتين و در دسترس مردم است. نه حرفى بر آن فزونى يافته، و نه حرفى از آن كاستى گرفته است؛ نه كلمه‌اى به جاى كلمه ديگر نشسته است و نه حرفى به جاى حرفى ديگر. هر حرف از حروف آن در هر نسلى- تا دوره وحى و نبوت- به تواتر و سينه به سينه نقل شده است».[١]

همو در اجوبه مسايل جار اللّه چنين آورده است: «از اين عقيده (قول به تحريف) به خدا پناه مى‌بريم و برائت و بيزارى خود را از اين جهل در نزد خدا اعلام مى‌داريم. هركس اين عقيده را به ما نسبت دهد، بى‌ترديد يا از مذهب ما بى‌اطلاع است يا اهل افترا و تهمت است و بر ما تهمت مى‌بندد؛ زيرا قرآن كريم با تمامى آيات و كلمات و حروف و حركات و سكنات آن- بى‌آنكه هيچكس، جز انسان غرض‌ورز در آن ترديد كند- از طريق ما و به تواتر قطعى از ائمه عليهم السّلام روايت شده است و ائمه نيز آنرا از جدشان پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و او از جانب خداوند بيان كرده است.

اين نيز مطلبى است كه جاى هيچ شك و شبهه‌اى در آن نيست».[٢]

١٨. گفتار سيد محسن امين عاملى (م ١٣٧١). ايشان در رد ابن حزم و پيروانش نظير صادق رافعى كه بى‌پروا نسبت تحريف به شيعه داده‌اند، مى‌گويد: «هيچكس از اماميه در گذشته و حال نگفته است چيزى در قرآن- كم يا زياد- افزوده شده؛ چه رسد به اينكه تحريف، عقيده تمام اماميه باشد؛ بلكه به‌عكس، ايشان بالاتفاق بر عدم تحريف- به زيادى- در قرآن تأكيد دارند و دسته‌اى از محققان اماميه كه‌

[١] . الفصول المهمه، ص ١٦٥.

[٢] . اجوبة مسائل جار اللّه، ص ٢٨.