سخنشان قابل اعتناست نيز جملگى مى‌گويند قرآن دچار تحريف- به نقصان- نشده است ... بنابراين هركس خلاف اين رأى را به ايشان نسبت دهد دروغ‌گو و افترا زننده است و بر خدا و رسول او جرأت يافته است».[١]

او در كتاب خود الشيعة و المنار تهمت‌هايى را كه صاحب تفسير المنار به شيعه روا داشته و با بى‌پروايى تمام به دشمنى آشكار با ايشان برخاسته است به شدت رد نموده است؛ از جمله اين تهمت‌هاى ناروا، نسبت اعتقاد به تحريف قرآن به شيعه است.[٢]

١٩. گفتار علامه امينى. مرحوم علامه امينى در رد تهمت‌هاى ابن حزم مى‌نويسد:

«هر خواننده‌اى اگر در عقيده شيعه به فحص و نظر بپردازد در ديباچه عقيده آنان خواهد يافت كه دامان ايشان از چنين تهمت‌هايى پيراسته است. بزرگان اماميه و حاملان علوم ايشان- كه در گذشته و حال در دفاع از نواميس و عقايد خود سخت كوشيده‌اند- تو را آگاه خواهند ساخت كه امثال ابن حزم تا چه حدّ به بى‌راهه رفته و ره افسانه پيموده‌اند. تمام فرق شيعه و پيشاپيش آنان اماميه يك صدا اعلام داشته‌اند آنچه بين دفتين گرد آمده، بى‌شك همان كتاب منزل است و تمام احكام آن در اين كتاب موجود جارى است. اگر بين شيعه كسى يافته شد كه آواى تحريف از زبان او شنيده مى‌شود مقصود او تحريف معنوى قرآن- با ارتكاب تأويل باطل- است نه فزونى و كاستى در لفظ و نه جايگزينى حرفى به جاى حرفى ديگر.

جالب اين‌جاست كه ابن حزم و همفكران او از تحريف لفظى قرآن سخن گفته‌اند؛ اما- با اين حال- شيعه را به آن متهم مى‌سازند».[٣]

٢٠. گفتار علامه طباطبايى (م ١٤٠٢). مرحوم علامه طباطبايى در ضمن هفت فصل و با بهره‌گيرى از استدلال قوى و برهان قاطع بحثى وافى در اثبات مصونيت قرآن از تحريف در تمام شكل‌ها و صورت‌هاى آن آورده است كه به حق هيچ پژوهشگرى در اين زمينه، از مراجعه به آن مستغنى نيست. اكنون خلاصه اين فصول را از نظر مى‌گذرانيم:

[١] . اعيان الشيعه، ج ١، ص ٤١.

[٢] . ج ٦ از مجلد ٢٩ بدنبال هم آمده است ر. ك: الفصول المهمه، ص ١٦٤.

[٣] . الغدير، ج ٣، ص ١٠١.