انبوهى از روايات در دست است كه از ائمه اطهار عليهم السّلام روايت شده و- به صراحت يا اشاره- بر مصونيت نص قرآن از تحريف تأكيد دارد؛ دستان ناپاك اگر چه توانستند با تأويل و تفسير ناحق به آن دست پيدا كنند، هرگز نتوانستند به متن آن دستبرد بزنند.

اينك پاره‌اى از اين روايات را از نظر مى‌گذرانيم:

١. در نامه امام باقر عليه السّلام به سعد الخير چنين آمده است: «آنان بدين‌گونه قرآن را دور مى‌افكندند: الفاظ آنرا پاس مى‌داشتند اما حدود آنرا تحريف مى‌كردند».[١]

جمله «اقاموا حروفه» به اينكه دست تحريف به نصّ قرآن ره نيافته است صراحت دارد هرچند به استناد «حرّفوا حدوده» احكام آنرا دگرگون ساخته‌اند؛ و مراد از تحريف حدود، ضايع ساختن قرآن است؛ چنانكه در حديثى ديگر مى‌خوانيم: «... و [در تحريف‌] كسى قرآن را تلاوت مى‌كند و حروف آنرا پاس مى‌دارد اما حدود آنرا تباه مى‌سازد».[٢] بنابراين، مراد از اقامه حروف، حفظ آن از تغيير و تبديل است؛ چنانكه در حديث دوم به همين معنا آمده است.

٢. به روايت صحيح از ابو بصير نقل شده است: در خصوص تفسير آيه‌ «أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ؛[٣] خدا را اطاعت كنيد و پيامبر و اولياى امر خود را [نيز] اطاعت كنيد» از امام صادق عليه السّلام پرسيدم: وقتى مردم مى‌گويند [اگر مقصود از اولى الامر امامان شيعه است‌] چرا از على و اهل بيت ايشان در قرآن نامى برده نشده است، چه پاسخ دهيم؟ امام فرمودند: «نماز بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نازل شد؛ بى‌آنكه نامى از سه يا چهار ركعت بودن آن براى ايشان برده شده باشد؛ تا آنكه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نماز را- براى مردم- تفسير نمود».[٤]

امام عليه السّلام با اين بيان اثبات كرد كه نام ائمه عليهم السّلام در متن قرآن برده نشده است؛ هرچند مقصود بالذات از بسيارى از عمومات وارد شده در قرآن ايشانند. چون بسيارى از آيات قرآن، بر توجه دادن به شأن و منزلت ائمه عليهم السّلام تأكيد مى‌كنند و قراين‌

[١] . اين روايت را ثقة الاسلام كلينى با سند صحيح در روضه كافى نقل كرده است. ر. ك ج ٨، ص ٥٣، شماره ١٦.

[٢] . الكافى، ج ٢، ص ٦٢٧، شماره ١.

[٣] . نساء ٤: ٥٩.

[٤] . الكافى، ج ١، ص ٢٨٦.