اما مقصود از اين سخن امام عليه السّلام كه: «وجدتنا فيه مسمّين؛ ما را در آن خواهيد يافت» اين نيست كه نام ايشان در قرآن آمده باشد؛ بلكه مراد، ذكر نشانه‌ها و صفاتى است كه بر فضيلت اختصاصى ايشان دلالت كند؛ چنانكه نمونه‌هايى از آن را آورديم.

دليل اين مدعا روايتى است كه كلينى از ابو بصير روايت كرده است. او مى‌گويد:

«از امام صادق عليه السّلام درباره آيه‌ «أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ»[١] پرسيدم.

فرمود: در حق على و حسن و حسين نازل شده است. گفتم: مردم مى‌گويند چرا نام على و اهل بيت ايشان در قرآن نيامده است فرمود: به آنان بگوييد: بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نماز نازل شد اما در قرآن از سه ركعت يا چهار ركعت بودن آن ياد نشد تا آنكه خود پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آن را بر ايشان تفسير كرد ...».[٢]

استاد ارجمند، خويى قدس سرّه در ادامه آورده است: «اين حديث صحيح، بر تمامى آن روايات- كه ظاهرشان بيانگر حذف نام ايشان از قرآن است- حاكم و مبيّن ياد كردن خداوند از آنان، با ذكر صفات و ويژگى‌هاى ايشان در قرآن است، نه با ذكر نام آنان».[٣]

٢. همچنين معناى اين سخن امام عليه السّلام: «آن كس كه امر ما را از قرآن نشناسد از فرو افتادن در فتنه‌ها ايمن نخواهد بود»؛[٤] يعنى، هركس موضع ما را- درباره ولايت- طبق توصيفى كه در قرآن آمده و تنها بر ما منطبق است نه بر غير ما، نشناسد، از فتنه‌هاى گمراه‌كننده ايمن نخواهد بود؛ زيرا او درهايى را كوبيده است كه به فوز و نجات رهنمون نيست و به دستاويز محكم الهى و ريسمان بين آسمان و زمين چنگ نزده است. دلايلى كه ثابت مى‌كند عترت پاك و فرزندان گرامى پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كشتى‌هاى نجات و ريسمان‌هاى محكم الهى و دستاويزهاى مطمئن و راههاى رهنمونى به خدايند- چنانكه در حديث متواتر ثقلين آمده است-[٥] در قرآن بسيار است.

[١] . نساء ٤: ٥٩.

[٢] . الكافى، ج ١، ص ٢٨٦.

[٣] . ر. ك: البيان فى تفسير القرآن، ص ٢٥١.

[٤] . تفسير عياشى، ج ١، ص ١٣، شماره ١.

[٥] . فيروزآبادى، فضائل الخمسه، ج ٢، ص ٤٣.