(مسأله ١٤٦) كسى كه يقين دارد وضو گرفته است و حدثى مثل بول هم از او سرزده ولى نداند كدام يك جلوتر بوده است، بايد دوباره وضو بگيرد چه زمان هريك رابه تنهايى بداند چه نداند.

(مسأله ١٤٧) اگر بعد از نماز شك كند كه وضو داشته است يا نه، در صورتى كه احتمال بدهد در آغازنماز غافل از شرايط نماز نبوده است، نمازش صحيح است ولى براى نمازهاى بعدى وضو بگيرد، مگرآن‌كه شك در وضو جلوتر از نماز باشد و او از آن غافل بوده وارد نماز شده كه اگر قبل از ورود به نمازمتوجه مى‌شد به آن شك اعتناء مى‌كرد و وضو مى‌گرفت، مثل آن كه بعد از نماز شك كند كه صورت ودست‌ها را براى وضو شسته يا براى نظافت و لكن مى‌داند كه بدون توجه به شكّش و غفلتاً نماز خوانده است به گونه‌اى كه اگر در حال نماز هم متوجه شكّش مى‌بود شكّش دقيقاً مثل شك بعد از فراغ بود، دراين فرض بايد وضو و نماز را اعاده كند، هرچند شك او بعد از فراغ باشد و اين در صورتى است كه شك در وقت باشد، ولى اگر شك بعد از وقت باشد، قضا واجب نيست.

(مسأله ١٤٨) اگر هنگام نماز در وضو شك كند، بايد نماز را قطع كرده وضو بگيرد سپس نماز رادوباره به جا آورد.

(مسأله ١٤٩) اگر هنگام وضو يقين كند عضوى را نشسته يا مسح نكرده، بايد باملاحظه ترتيب وموالات ازجايى كه شسته نشده يامسح نكرده وضو را تمام كند و اگر هنگام وضو بعد از شستن عضوى، شك كند كه درست انجام داده يا نه، بنابراحتياط واجب بايد دوباره آن را بشويد. اگر در مسح پاى چپ شك كند چنان‌چه وارد نماز شده است يا وارد كارى كه متوقف بر طهارت مى‌باشد بنا مى‌گذاردكه انجام داده است و بعيد نيست هرچيزى كه نشان دهد شخص از وضو فراغت يافته در صحيح انجام دادن وضو كافى باشد. همچنين اگر بعد از فوت موالات شك كند كه اعمال وضو را درست انجام داده يا نه بنا را بر اين بگذارد كه درست انجام داده است، اما اگر قبل از داخل شدن در عمل ديگرى شك كند، واجب است كه آن را به جا آورد.

(مسأله ١٥٠) فردى كه وسواس دارد نبايد مطلقاً به شك خود اعتنا كند.

(مسأله ١٥١) كسى كه به خاطر اين‌كه بعد از حدث شك كرده كه وضو گرفته است يا نه‌