(مسأله ٩٢٨) اگر در سفر زيارتى يا سياحتى كار كند بايد نمازش را شكسته بخواند، مثلًا آهنگرى كه براى گردش سفر مى‌كند و از شهرى به شهر ديگر مى‌رود، اگر در ضمن اوقات فراغت آهنگرى كند، چون سفرش ارتباطى با كارش ندارد وبراى آن سفر نكرده است، نمازش قصر مى‌شود.

(مسأله ٩٢٩) اگر كسى كارش سفر باشد، بايد در محل كار و در بين راه در رفت وبرگشت نمازش راتمام بخواند، همچنين در هر سفرى كه مربوط به كار باشد بايد نمازش را تمام بخواند، پس اگر ماشين در ميان راه خراب شود وتعمير آن بر مسافرت به شهر ديگرى متوقف باشد، بايد نماز را در رفت وبرگشت به آن شهر تمام بخواند، ولى در سفرى كه مربوط به كارش نيست اگرچه زياد هم باشد، نمازشكسته مى‌شود.

(مسأله ٩٣٠) ميان فردى كه كارش مسافرت در تمام سال است با فردى كه يك فصل از سال براى كارش مسافرت مى‌كند فرقى نيست، بلكه دو ماه يا كمتر نيز اگر مسافرت نمايد وبراو صدق كند كه شغلش در سفر است- مثل مديران كاروان ومانند آن كه يك ماه از سال به حج مسافرت مى‌كنند- همه اينهابايد نماز را تمام بخوانند.

(مسأله ٩٣١) چنان‌چه تاجرى در مكانى كه مسافت شرعى است كارخانه‌اى احداث كند ويك روز يايك هفته در آنجا بماند وبرگردد، بايد نماز را در آنجا و در بين راه در رفت وبرگشت تمام بخواند، ولى اگر آنجا را وطن خود قرار دهد، نماز را در بين راه در رفت وبرگشت بايد شكسته بخواند.

(مسأله ٩٣٢) كسى كه در دوسه فرسخى شهر كار مى‌كند، مانند نجار و پزشك چنان‌چه اتفاقاً سفرهشت فرسخى برود، بايد نماز را شكسته بخواند. همچنين كارمندى كه در هرماه يك روز يا چهار روزبه طور منظم سفر كند يا در تعطيلات تابستانى به اندازه مسافت شرعى مسافر كشى كند، بايد نماز راشكسته بخواند.

(مسأله ٩٣٣) اگر سفر، شغل شمرده شود، در همان سفر اول نماز تمام است وتكرار سفر تا سه بارلازم نيست.

(مسأله ٩٣٤) كسى كه شغلش سفر است اگر براى كار ديگرى مثلًا براى زيارت يا حج مسافرت نمايد، نماز را بايد شكسته بخواند. همچنين اگر ماشين يا كشتى خراب شود و آن را به‌