كند اعم از اين‌كه پيش از زوال يا بعداز زوال باشد و چنان‌چه تاكنون افطار نكرده باشد بنابراظهر به مجرد تحول در نيت بايد نيت روزه كند. اگر بعد ازپيمودن مسافت شرعى به حرام عدول كند، اگرچه قبل از زوال باشدنيت روزه كردن صحيح نيست.

پنجم: آن‌كه مسافرت را شغل يا مقدمه شغل قرار ندهد. صورت اولى، مانند: باربر، شتردار، كشتيران، خلبان و مهمان دار كشتى و هواپيما. صورت دوم، مانند: مكارى، چوپان، تاجر، نجّار و بنّاى دوره گرد و مانند اينها اگرچه براى بردن اثاثيه منزل خود يا خانواده، خود به اندازه هشت فرسخ مسافرت كند و از نظر عرف مسافرت شغلش يا مقدمه شغلش باشد، بايد نماز را تمام بخواند. همچنين كسى كه فاصله منزل تا محل كارش به اندازه مسافت شرعى است و هر روز يا يك روز در ميان، يا در هرهفته يك روز به محل كار خود رفت و آمد كند و چنان‌چه شهر محل كار را وطن خود قرار ندهد، بايد درمحل كار و در بين راه نماز را تمام بخواند. ولى اگر محل كار را مقر و وطن قرار دهد يعنى بخواهد سه سال يا بيشتر در آنجا بماند، بايد در آنجا به عنوان اين‌كه وطن او است نماز را تمام بخواند، اما در بين راه بايد نمازش را شكسته بخواند اگرچه هر روز رفت وآمد كند.

(مسأله ٩٢٤) مقصود از كار وشغل حرفه وفن است مانند رانندگى، دريانوردى وباربرى، پس اگردر مسافت شرعى رفت وآمد كنند نماز را در بين راه ومقصد بايد تمام بخوانند چه با اجرت چه بدون اجرت كار كنند.

(مسأله ٩٢٥) كسى كه با ماشين خود هر روز مسافت شرعى را مى‌پيمايد اما نه بعنوان شغل بلكه به انگيزه گردش يا زيارت مثل آن‌كه هر روز از نجف به زيارت امام حسين عليه السلام برود، نمازش شكسته خواهد بود.

(مسأله ٩٢٦) اما كسانى كه مدت كارشان در هر شهرى يك سال يا كمتر باشد، سپس به شهرديگرى منتقل مى‌شود، نيز سرباز يا دانشجوئى كه سفر مى‌كند ويك هفته در محل كار يا تحصيل است وبعد به شهر خود برمى گردد وهمين طور ادامه مى‌دهد، بايد نماز را در همه حالات حتى در بين راه تمام بخواند.

(مسأله ٩٢٧) اگر دانشجو بداند كه دو سال در تهران درس مى‌خواند وشك كند كه در اين مدت وطن او محسوب مى‌شود يا نه، بايد در تهران تمام بخواند و در بين راه بين قصر وتمام جمع كند.