رساله توضيح المسائل - فياض، شيخ محمد اسحاق - الصفحة ٦٦٧ - شرايط سربريدن حيوان

طورى قطع كند كه چيزى براى بريدن باقى نماند حيوان حرام مى‌شود.

(مسأله ٢٩٠٩) اگر حيوانى ذبح شود، سپس در آتش يا آب بيفتد ويا از بلندى سقوط كند در اين صورت گوشت او حرام نمى‌گردد.

شرايط سربريدن حيوان‌

اوّل: رو به قبله بودن ذبيحه در حال ذبح، به اين معنى كه جاى بريدن و صورت حيوان رو به قبله باشد، پس اگر عالماً وعامداً حيوان را رو به قبله سر نبرد، گوشت او حرام مى‌شود، امّا اگر رو به قبله نبودن حيوان در حال سربريدن از روى فراموشى يا ندانستن حكم باشد يا ذبح كننده در قبله اشتباه نمايد، در همه اين موارد ذبيحه حرام نمى‌شود، هم چنين اگر شخصى كه حيوان را سر مى‌برد جهت قبله را نداند يا نتواند حيوان را در حال سربريدن رو به قبله نمايد و نسبت به تذكيه آن هم ناچار باشد- مانند حيوانى كه در چاه افتاده و مانند آن- در اين صورت ذبيحه حرام نمى‌شود.

(مسأله ٢٩١٠) رو به قبله بودن خود ذابح شرط نيست، اگرچه احتياط است.

(مسأله ٢٩١١) اگر بترسد كه تا ذبيحه را رو به قبله نمايد او خواهد مُرد، ظاهراً روبه قبله كردن آن لازم نيست.

(مسأله ٢٩١٢) در حال ذبح جايز است كه ذبيحه را به جانب راست روى زمين قرار دهد- مانند ميّت در حال دفن- يا به جانب چپ، هم چنين جايز است كه حيوان را در حالت ايستاده، رو به قبله ذبح نمايد.

دوّم: تسميه (ذكر خدا گفتن با حالت توجه)، و اگر عمداً آن را ترك كند ذبيحه حرام مى‌شود و اگر از روى فراموشى آن را ترك كند، حرام نمى‌شود و احتياط مستحب آن است كه هر وقت يادش بيايد «بسم الله» بگويد و اگر از روى جهل به حكم، ذكر خدا گفتن را ترك كند، ظاهراً حرام مى‌شود.

(مسأله ٢٩١٣) تسميه را بايد بر ذبيحه و از جهت سربريدن بگويد و ذكر خدا گفتن اتفاقى يا تسميه به عنوان ديگر كفايت نمى‌كند و ظاهر آن است كه تسميه را بايد هنگام ذبح و مقارن آن انجام دهدبنابراين اگر هنگام مقدّمات ذبح، مثلًا در زمان بستن دست و پاى حيوان ذكر خداوند گفته شود كفايت نمى كند.