چهارفرسخ، منصرف يا مردّد شود، بايد نماز را تمام بخواند. اگر در اين مدت نماز را شكسته خوانده بنابراقوى بايد اعاده كند اگرچه خارج از وقت باشد. اگر روزه دار است، بايد بقيه روز را روزه بگيرد و اگر روزه دار نيست، پس از آن از خوردن و آشاميدن اجتناب كند. ولى اگر عدول يا ترديد بعد از چهارفرسخى باشد وقبل از ده روز بخواهد برگردد، بايد نماز را قصر و روزه را افطار كند.

(مسأله ٩١٣) در استمرار قصد نيّت مطلق سفر كافى است، پس اگر به قصد مسافرت به شهر معين حركت كند و در مسير راه تصميم بگيرد به شهر ديگرى برود كه به اندازه هشت فرسخ باشد نماز را بايد شكسته بخواند. همچنين است، اگر از اول قصد مسافرت به يكى از دو شهر غير معين را داشته باشد كه هر كدام به اندازه مسافت شرعى برسد.

(مسأله ٩١٤) اگر كسى به قصد پيمودن مسافت شرعى حركت كند و پس از پيمودن بخشى از راه مردد شود كه بقيه راه را برود يا نه و به هنگام ترديد، راه نرود، ولو مسافت باقى مانده هشت فرسخ نباشد بايد نمازش را شكسته بخواند و چنان‌چه به هنگام تردد، راه برود و باقى مانده راه به هشت فرسخ برسد- ولو بارفتن و برگشتن- نمازش شكسته است و اگر به اندازه مسافت شرعى نرسد بايد تمام بخواند.

سوم: آن‌كه نخواهد پيش از رسيدن به هشت فرسخ ده روز در جايى بماند، پس كسى كه مى‌خواهد پيش از رسيدن به هشت فرسخ ده روز در محلى بماند يا مردد است كه ده روز در محلى بماند يانه بايدتمام بخواند.

همچنين اگر مردد باشد كه در راه يك ماه توقف كند بازهم نمازش را بايد تمام بخواند. لذا اگردر سفر قصد عبور از وطن يا در عبور از آن مردد باشد، نماز را بايد تمام بخواند. همچنين در صورتى كه نتواند به وطن خود برود ومسافت را طى كند باز بايد نماز را تمام بخواند. ولى اگر از اول سفربناداشت كه در راه قبل از مسافت، ده روز بماند يا يك ماه بدون قصد اقامت توقف كند يا مردد بود وبعداز آن عدول كند ومسافت را طى كند، بايد نماز را شكسته بخواند.

چهارم: آن‌كه سفر مباح باشد و اگر حرام باشد نماز را بايد تمام بخواند چه خود سفر حرام باشد- مانند فراركردن بنده- وچه هدف از سفر حرام باشد مانند آن‌كه براى كشتن نفس محترمه يا دزدى يازنا يا كمك به ظالم سفر نمايد. همچنين اگر هدف از سفر ترك واجب باشد مانند سفر بدهكار توانمند كه طلب كار هم مطالبه كند، چنان‌چه در سفر نتواند بدهى خود را بدهد و به قصد