آموزش نوشتن و غيره باشد و مى‌تواند حق قابل انتقال مانند حق تحجير باشد و اگر مرد مدت متعه را قبل از دخول ببخشد، بنابر اظهر نصف مهر ثابت مى‌شود. امّا اگر زوج يا زوجه بميرد يا مدت تمام شود، تمام مهر ثابت مى‌شود، اگرچه قبل از دخول باشد.

(مسأله ٢٦١٠) زنى كه متعه شده تمام مهر را به وسيله عقد و تمكين خود مالك مى‌شود، ولى اگر در غير ايام حيض در اوقات ديگر تمكين نكند به همان نسبت از مهر وى كم مى‌شود، چه با عذر باشد چه بدون آن. و ملاك عدم تمكين اخلال يا ممانعت از لذّت با وطى است نه لذايذ ديگر. بنابراين اگر در لذايذ ديگر اخلال كند ولى در وطى تمكين داشته باشد، چيزى از مهر كم نمى‌شود، و اگر تمكين نكردن به خاطر عجز مرد باشد مهر ساقط نمى‌شود.

(مسأله ٢٦١١) اگر بطلان عقد آشكار شود؛ مثلًا معلوم شود كه زن شوهر دارد يا خواهر زن يا مادر رضاعى‌اش مى‌باشد، چنان‌چه دخول نكرده باشد، مهر تعلق نمى‌گيرد، امّا اگر به او دخول كرده وزن جاهل به حال باشد، مهرالمثل وطى در آن مدّت واجب مى‌شود، ولى اگر زن عالم به حال بوده، مهر تعلق نمى گيرد.

(مسأله ٢٦١٢) در ازدواج موقت فرزند متولد شده به شوهر ملحق مى‌شود، اگرچه بعد از دخول، عزل كرده باشد، شوهر چنان‌چه احتمال دهد كه فرزند از وى متولد شده نمى‌تواند او را انكار نمايد و اگر به طور جزم انكار كند، بدون لعان نفى مى‌شود، مگر اين‌كه سابقاً بر آن اقرار كرده باشد.

(مسأله ٢٦١٣) اگر مرد مدّت متعه را ببخشد به شرط آن‌كه با فلان شخص ازدواج نكند، بخشش و شرط هر دو صحيح است و بر زن واجب است كه به شرط وفا كند؛ ولى اگر زن عصيان كند و با آن شخص ازدواج نمايد، ازدواجش صحيح است.

(مسأله ٢٦١٤) اگر با زن مصالحه كند كه مدّت را ببخشد؛ به شرط آن‌كه با فلان شخص ازدواج نكند، صلح صحيح است و بر هر دو طرف لازم است كه به آن وفا كنند و اگر مرد از بخشيدن مدت امتناع نمايد، حاكم شرع او را مجبور مى‌كند و اگر اجبار ممكن نباشد، حاكم شرع مدت را مى‌بخشد و براى زن نيز جايز نيست كه با آن مرد ازدواج كند، ولى اگر ازدواج كرد، ازدواجش صحيح است. اگر مصالحه بر اين باشد كه با فلان شخص ازدواج كند، اين ازدواج بر زن واجب مى‌شود و اگر امتناع كرد، حاكم شرع او را مجبور مى‌كند و اگر اجبارش ممكن نباشد،