هرگاه از اول وقت به مقدارى كه انسان در حال اختيار نماز را مى‌خواند بگذرد و نماز نخواند وبعدعذرى كه مانع تكليف است پيش آيد قضاواجب است و اگر درآخر وقت عذر برطرف شود، چنان‌چه وقت به مقدار هر دو نماز يا به مقدار پنج ركعت با طهارت باشد، بايد هر دو را بخواند و چنان‌چه وقت به اين مقدار نباشد، بايد نماز دومى را ابتداءاً بخواند حتى اگر به مقدار يك ركعت وقت داشته باشد و اگر اين مقدار وقت نيز نداشته باشد، چيزى بر او واجب نيست.

(مسأله ٥٠٣) نماز قبل از وقت مجزى و جايز نيست، مگر اين‌كه به دخول وقت علم پيدا كند يا دومرد عادل به داخل شدن وقت به او خبر دهند يا به اذان و خبر كسى كه وقت شناس و مورد اطمينان است اكتفا نمايد. در روزهاى ابرى بلكه عذرهاى عمومى ديگر به گمان نمى‌شود عمل نمود و بايد نمازرا تأخير انداخت تا علم پيدا شود كه وقت داخل شده است.

(مسأله ٥٠٤) اگر از راههاى گذشته- مثل اين‌كه علم پيدا كنند يا دو شاهد شهادت دهند يا به اذان وخبر كسى كه وقت شناس است اكتفاء كند- براى مكلف ثابت شود كه وقت نماز شده و مشغول نمازگردد و بعد معلوم شود كه نماز خارج از وقت بوده است، بايد اعاده كند. همچنين اگر معلوم شود دربين نماز وقت داخل شده بايد اعاده كند، بلكه اگر از روى غفلت نماز بخواند و بعد معلوم شود كه در بين نماز وقت داخل شده نمازش باطل است. اگر بعد از نماز معلوم گردد كه قبل از شروع در نماز وقت داخل شده است نماز او صحيح خواهد بود. و هم چنين اگر به اميد داخل شدن وقت، نماز خوانده باشد و بعدمعلوم شود كه قبل از شروع در نماز وقت داخل شده است نماز او صحيح است و چنان‌چه نماز بخواند سپس در داخل شدن وقت شك نمايد بايد اعاده كند.

(مسأله ٥٠٥) ترتيب بين نماز ظهر و عصر لازم است و اگر از روى عمد و التفات عصر را مقدم بداردباطل است، ولى اگر از روى غفلت باشد اشكالى ندارد، بنابراين اگر معتقد باشد كه ظهر را خوانده ومشغول عصر بشود و در بين آن متوجه شود، بايد نيت را به ظهر برگرداند و بعد نماز عصر را بخواند و اگر بعد از نماز متوجه بشود، نماز عصر صحيح است چه در وقت اختصاصى ظهر باشد چه در وقت مشترك، ولى بايد نماز ظهر را بعداً بخواند. همچنين كسى كه معتقد باشد تقديم عصر جايز است وبعد يقين كند كه جايز نبوده است، نماز عصر او صحيح مى‌باشد و بايد