(مسأله ٥٧٢) جزم به نيت در صحت عبادت لازم نيست، پس نمازگزار در عين اين‌كه لباس پاك دارد، چنان‌چه در لباس مشكوكى كه نداند پاك است يا نه، نماز بخواند وبعد بفهمد كه پاك بوده است نمازش صحيح خواهد بود. همچنين نمازگزار با اين‌كه مى‌تواند در جايى كه شلوغ نيست نماز بخواند، ولى در عين حال چنان‌چه در جاى شلوغ نماز بخواند واحتمال دهد كه بتواند آنرا تمام كند و تمام كندنمازش صحيح خواهد بود.

(مسأله ٥٧٣) قصد التفات تفصيلى در هنگام انجام دادن عبادت لازم نيست، بلكه اگر قبل از انجام دادن عبادت متوجه باشد وقصد كند، چنان‌چه در حين انجام دادن عمل قصد اجمالى داشته باشد كه اين كار را از اول تا آخر به انگيزه امر پروردگار انجام مى‌دهد در صورتى كه اگر به ذهن خود توجه كند، بداند كه عمل را به قصد امر الهى بجا مى‌آورد، يا اگر از او سؤال كنند بتواند جواب بدهد كه نماز مى‌خوانم و بدون جواب نماند كافى است و اين همان معناى استمرار حكمى نيت تفصيلى است كه ذات نيت حقيقتاً استمراردارد.

(مسأله ٥٧٤) اگر در بين نماز قطع آن را نيت كند يا نيت كند چيزى كه نماز را قطع مى‌كند انجام دهد، يا ميان قطع نماز وادامه آن مردد شود، چند صورت دارد:

١- نماز را با چنين نيتى گرچه فعل منافى را انجام ندهد تمام نمايد در اين صورت نماز باطل است.

٢- بعد از نيت قطع نماز بعضى از اجزاى آن را بجا آورد سپس به نيت اول برگردد، در اين صورت چنان‌چه آن اجزاء به جا آورده شده، مانند ركوع وسجود باشد نماز باطل مى‌شود و چنان‌چه آن جزء مثل تشهد وحمد وسوره باشد و به قصد اين‌كه اينها جزء همين نمازى هستند كه نيت قطع آن رانموده است به جا آورد، در اين صورت نيز نماز باطل مى‌شود و اگر به قصد آن‌كه جزء مستقلى هستند به جاى آورد، چنان‌چه بعد از عدول از نيت قطع آنچه را كه انجام داده بود مجدداً اعاده كند و دنباله نماز رابه جاى آورد نماز صحيح است.

٣- اگر قبل از انجام دادن جزئى از اجزاء نماز از نيت قطع برگردد ونماز را تمام كند، نماز صحيح است.

(مسأله ٥٧٥) اگر در بين نماز شك كند كه نيت ظهر كرده است يا عصر، چنان‌چه بداند نماز ظهررانخوانده، مى‌تواند نيت ظهر كند و نماز را تمام كند وبعد عصر را بخواند و اگر ظهر را