كمتر از مسافت شرعى خارج شود و شب به محل اقامت بازگردد، اشكال ندارد، پس اگر در نجف قصد اقامت كند و هر روز براى زيارت و گردش به كوفه يا مسجد سهله برود وشب به محل اقامت بازگردد، اشكال ندارد. درجواز بيرون رفتن به كمتر از مسافت شرعى فرق نمى‌كند چه از اول اين قصد را داشته يا در خلال ده روزقصد كند كه بيرون برود.

(مسأله ٩٥١) كسى كه ده روز در يك شهر بدون قصد اقامت بماند، سفرش قطع نمى‌شود. همچنين اگر اقامت خود را برآمدن مسافرى يا بر پايان يافتن كارى معلق كند، نمى‌تواند قصد اقامت نمايد، مثلًاكسى كه اقامت خود را بر شدت نگرفتن گرما معلق كند وده روز بماند، بايد نماز را شكسته بخواند. اگرمسافر قصد ماندن تا روز معين (جمعه دوم) را دارد، اگرچه شك داردكه روزى ورودش، سه شنبه بوده ياچهارشنبه- اما در واقع ده روز كامل در آن محل بماند- بايد نماز را تمام بخواند. امّا اگر مى‌داند كه روزى ورودش بعداز زوال چهارشنبه بوده، اما شك دارد كه تا زوال جمعه دوم يا تا زوال شنبه دوم مى‌ماند، اگرچه به طور اتفاقى تا زوال شنبه دوم بماند، بايد نماز را شكسته بخواند. همچنين مسافرى كه قصد كند از روز بيست و يكم ماه تا پايان ماه در محلّى بماند، اما ماه بين سى روز و بيست و نُه روز مردد باشد، بايد نماز را شكسته بخواند.

(مسأله ٩٥٢) قصد اقامت در بيابان مانعى ندارد و در فرض اقامت، مى‌تواند از محل اقامت تا كمتراز مسافت شرعى در صورتى كه شب در آنجا نماند، برود.

(مسأله ٩٥٣) اگر مسافرى از قصد اقامتى كه كرده است، غفلت كند ونماز ظهر، عصر يا عشا رابتصور اين‌كه در وطن خويش است، تمام بخواند، نماز او با اين تصوّر وقصد صحيح نيست، بلكه بايدنماز چهار ركعتى را به قصد اقامت بخواند.

(مسأله ٩٥٤) اگر مسافر قصد كند كه ده روز در محلّى بماند، چنان‌چه بعداز خواندن يك نماز چهار ركعتى از ماندن منصرف شود، تا هنگامى كه در آن جاست، بايد تمام بخواند. اگر پيش از خواندن يك نماز چهار ركعتى از ماندن منصرف شود، بايد نماز را شكسته بخواند و در اين فرض فرق نمى‌كند چه اصلًا نماز نخوانده يا نماز غير چهار ركعتى خوانده، باشد، يا نماز چهار ركعتى را شروع كرده و در ركوع ركعت سوم، منصرف شود.

(مسأله ٩٥٥) اگربعد ازقصد ماندن ده روز در محلّى، از روى فراموشى يا غفلت نسبت به قصد ماندن ده روز، يك نماز چهار ركعتى بخواند و سپس از قصد ماندن منصرف شود، اين نماز